و صدق آنان را بر خدا بهتان ناميدند ، و كار نيكشان را كيفر بد دادند .
كسانى كه پيش از شما بودند به طول آرزوهايشان و نهان بودن زمان مرگشان به معرض هلاكت در آمدند ، تا مرگشان رسيد ، مرگى كه با فرا رسيدن آن عذر خواهى پذيرفته نمىگردد ، و فرصت توبه از دست مىرود ، و به سبب آن سختى جان كندن و عذاب بر آدمى فرود مىآيد .
اى مردم ، بدون شك آن كه خير خود را از خدا خواهد موفق گشته ، و هر كه گفتار حق را دليل خود قرار دهد به استوارترين راه هدايت شده ، زيرا كه قطعا پناهندهء خدا در امان ، و دشمن خدا هراسان است . و آن كه عظمت حق را شناخت شايسته نيست خود را بزرگ شمارد ، زيرا بزرگى آنان كه به عظمت حق معرفت دارند اين است كه در برابر او فروتنى كنند ، و سلامت آنان كه از قدرت حق آگاهند اين است كه تسليم او باشند .
بنا بر اين از حق نگريزيد آن گونه كه سالم از كچل ، و تندرست از بيمار مىگريزد .
و بدانيد راه حق را نشناسيد مگر كسانى را كه آن را ترك كردند بشناسيد ، و پيمان قرآن را محكم نگيريد مگر به آنان كه عهد كتاب را شكستند شناخت پيدا كنيد ، و متمسّك به آن نشويد مگر به وضع آنان كه آن را به جانبى انداختند معرفت پيدا نماييد .
همهء اين واقعيات را از اهلش ( كه اهل بيت پيامبرند ) بخواهيد ، زيرا آنان حيات علم و مرگ جهلند ، آنان كه سخنان حكيمانهشان شما را از دانششان ، و سكوتشان از گفتارشان ، و ظاهرشان از باطنشان خبر مىدهد ، نه در مخالفت با ديناند و نه در دين اختلاف مىكنند ، دين در ميان اهل بيت گواهى است راستگو ، و ساكتى است گويا .
145 - از سخنان آن حضرت است دربارهء اهل بصره
طلحه و زبير هر يك حكومت را براى خود اميد داشت ، و به سوى خود مىگرداند نه دوست خويش ، آن دو نفر به سوى خدا نه به ريسمان محكمى چنگ مىزنند ، و نه به وسيلهاى به او تقرّب مىجويند ،