براى تجهيز و حملهء كشتىهاى جنگى خود قرار دادند ، از اين رو آنان عنايت خاصى نسبت به ساختن استحكامات در اين شهر از خود نشان دادند . هنگاميكه « شاه عباس صفوى » در سال 1622 ميلادى بر جزيرهء هرمز دست يافت ، ساكنين آن به مسقط پناه آوردند و اين شهر از اين پس داراى اهميت بيشترى گرديد .
در سال 1658 ميلادى ، ساكنين مسقط بر اشغالگران پرتغاليايى حمله كردند و همه را از سرزمين خود بيرون راندند . پس از مدت زمانى مسقط از سوى هلنديها مورد تجاوز قرار گرفت و آن را اشغال نمودند ، ليكن مجدّداً با قيام مردمى ، هلنديها نيز مجبور به فرار و خروج از اين سرزمين گرديدند .
در اين هنگام ايرانيان قصد داشتند اين سرزمين را فتح و تصرّف كنند كه در اين بار عمانيها به سوى « احمد بن سعيد » حاكم « شجر » روى آوردند و از او تقاضاى استمداد كردند و از اين پس ساكنين عمان با بيعتى كه با او به عمل آوردند ، وى از سال 1167 هجرى به عنوان سلطان بر آنان حكومت راند .
حكومت ابن سعيد ، از شمال به جزيرهء قطر و جزاير بحرين و از جنوب تا حضر موت و ظفار ، وسعت پيدا كرد و سرانجام در سال 1118 هجرى درگذشت پس از او فرزندش « عبدالصمد » جانشين وى گرديد ؛ هنگامى كه او نيز درگذشت فرزندش « سلطان ابن عبدالصمد » عهدهدار حكومت گرديد ؛ پس از درگذشت او عمويش « سعيد بن احمد ابن سعيد » به حكمرانى رسيد ؛ او كه در اين هنگام از نظر جغرافيايى متوجّه مركز حكومتى خود گرديده بود ، بر نيرومند كردن قدرت دريايى خود همّت كرد و ناوگان جنگىِ خود را كه مركّب از سى كشتىِ جنگى بود ، فراهم آورد و همگى را به توپخانه مجهّز نمود ، سپس با اين قدرت دريايى بر جزيرهء هرمز در خليج فارس دست يافت و پس از آن ، دو جزيرهء « سوقطره » و « زنجبار » را به تصرّف خويش درآورد ، از آن پس ديگر سواحل زنجبار و دهانهء غار دافوى را نيز به تصرّف درآورد و بدين صورت سلطان مطلقِ خليج فارس و درياى هند به شمار مىآمد . وى راههاى فراوانى در كشور خود احداث كرد ، به طورى كه اين راهها شاهراه تجارتى بازرگانانِ گوناگونى از هند و فارس و شرق آفريقا و مصر قرار گرفت .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 67
مساهمون: انصارى
ص٦٧