لباس ساربانان را غالباً پيراهن بلندى تشكيل مىدهد كه به وسيلهء كمربندى از چرم در ميانه كمر بسته شده است و معمولًا دشنهاى بلند يا شمشير كوچكى بر آن آويزان نمودهاند . هر يك از آنان چوبدستى كلفت و كوتاه در دست خويش دارند كه به آن « مطرقه » گويند . بر سر هر يك از آنان پارچهاى ( كوفيه ) وجود دارد كه به شكلهاى مختلفى آن را روى سر خود مىپيچند . برخى از اعراب شروق و يمن ، غير از اين پارچه ، از كلاهى استفاده مىكنند كه به وسيلهء برگ درخت خرما بافته شده است و بدان « ظله » مىگويند .
برخى از ساربانان ، براى فرار از حرارت زمين و ريگهاى داغ آن ، كفشى را به پا مىكنند كه نعال نام دارد . اما نسبت به نظافت و پاكيزگى لباسهاى آنان نمىتوانم براى شما مطلبى را عنوان نمايم مگر آن كه تنها به اين مطلب اشاره كنم كه آنان هنگامى كه لباسى را به تن مىكشند هيچ گاه آن را خارج نمىسازند ! تا اين كه آن لباس خود از تن آنها خارج شود ! و اين خروج لباس زمانى اتفاق مىافتد كه مدتى طولانى از عمر آن بگذرد و تار و پود آن از هم بپاشد . جالب است بدانيد كه خوش گذرانان اين ساربانها سالى يك بار و آن هم به هنگام موسم حج ، لباس خويش را تعويض مىنمايند . برخى از آنان نيز به هنگام زمستان از عبايى پشمى استفاده مىكنند و آن را بر دوش مىاندازند تا از سرماى زمستان در امان باشند .
اين گونه عباها را « مِشْلح » مىنامند . رنگ لباس اعراب همواره به رنگ كوهها و يا شنهاى بيابان مىباشد ، بدين ترتيب بيشتر آنان را در لباسى با رنگ زرد تند و يا سرخ مشاهده مىكنيد . شايد هم انتخاب اين رنگها به اين علت باشد كه به راحتى در بيابان ديده نشوند و شايد هم بتوان گفت : به علت سياست پيمان شكنى و خيانت ممكن است اين رنگها را انتخاب كرده باشند تا از ديد افراد در امان باشند .
برخى بزرگان حاجيان ، گاه عبايى از « جوخ » سرخ در اختيار ساربانان همراه خويش قرار مىدهند كه اين كار موجب شادمانى و خوشحالى فراوان آنان مىگردد ، به طورى كه آن ساربانان در ميان فاميل و بستگان خود نسبت به داشتن چنين عبايى تفاخر مىنمايند .
پس از دور شدن از مكه همواره سختگيرى ساربانان نسبت به حاجيان آغاز مىشود
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 347
مساهمون: انصارى
ص٣٤٧