ريشه دارد زيرا آنان روزهايى را كه در منا به سر مىبردند به نام « ايام التشريق » ، يعنى روزهاى تكه تكه كردن و خشك كردن گوشتها نامگذارى كردهاند . عربها همچنان كه در بخش قربانى ذكر گرديد - باقى ماندههاى قربانىهاى خود را كه ظاهراً سنتى برگرفته از رومىها و يا شايد يونانىها مىباشد ، جمع مىكنند و در ميان خودشان تقسيم كرده و استفاده مىكردند كه از آن پس هندىها و ديگر تبارهاى حاجيان نيز از آن پيروى كردند و در صورتى كه مىدانستند اين كار آنها كمك فراوانى به انتشار بيمارى و ميكروب در ميان آنان مىكند و در نتيجه ، امراض فراوانى بدان مكان روى مىآورد ، هيچگاه اين چنين كارى را انجام نمىدادند ، بلكه در همان روز فقط آن مقدار گوشت تازهاى را كه ممكن بود خود استفاده مىكردند و يا به ساير فقرا و مستمندان مىدادند .
در هر صورت حاجيان هندى مستمند در كمال آلودگى زندگى مىكنند كه در اين ميان بيمارىها و ناراحتىهاى فراوانى را ميان خود و ديگران پخش مىنمايند ، به طورى كه گاه اين كارشان غير قابل جبران بوده است به ويژه اين كه تأثير اين گونه بيمارىها را در ميان خود آنان مىتوان مشاهده كرد زيرا افرادى كه از سنين نسبتاً بالايى برخوردار هستند اين بيمارىها تأثير به سزايى برآنها مىگذارد .
خروج جناب خديو به عرفات و افاضه از آن مكان
در پگاه روز « ترويه » « 1 » جناب خديو مكه را به سوى عرفات ترك گفتند و در حالى كه با لباس احرام سوار بر اسب زيبايى بودند ، حركت مىكردند .
به همراه خديو كاروان عظيمى به حركت درآمد كه از هيبت و جلايى برخوردار بود . پس از حضرتش رجال دربارى همراه كه از خانوادهء پادشاهى و ارتشى بودند حركت مىكردند . پيشاپيش اين گروه « پرنس كمال الدين » بود اين كاروان همگى لباس سفيد
هامش
( 1 ) . روز حركت به عرفات .