قربانى
قربانى عملى است كه مردم از دير زمان همواره با تقديم آن به درگاه پروردگار قصد تقرب به او داشتهاند . اما قربانىها نسبت به زمان و مكان آن همواره متفاوت بوده است .
آنچه كه به عنوان نخستين قربانى در تاريخ بشر به ما رسيده است ، قربانى « قابيل بن آدم » است . وى مقدارى از محصولات زمين خويش را به عنوان قربانى تقديم داشت و برادرش « هابيل » گوسفندى از گوسفندان خود را به عنوان قربانى پيشكش كرد . خداوند در اين باره مىفرمايد :
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ
« 1 »
.
پس از طوفان نوح نيز حضرت نوح عليه السلام قربانگاهى براى رضاى خداوند به وجود آورد كه در آن حيوانات زيادى را به عنوان تقديم به درگاه الهى به آتش كشيد . حضرت ابراهيم عليه السلام نيز به وسيلهء نان و شراب « 2 » به خداوند تقرب مىجست .
پس خداوند در اين باره به او دستور داد كه به عنوان قربانى براى او گوساله ، بز ، قوچ ، كبوتر و كبوتر چاهى ذبح نمايد ( به سفر تكوين آيه 9 و 17 مراجعه كنيد ) . همچنان كه خداوند فرمان داد كه قوچى را به جاى فدا كردن فرزندش ، قربانى نمايد . از آن پس عرب اين سنت را پيش از اسلام ميان خود معمول مىداشت و سپس مسلمانان نيز در عيد قربان از اين سنت پيروى كردند . فرزندان ابراهيم ، قربانيان خويش را با آتش زدن ، به درگاه خداوند تقديم مىداشتند . تا اين كه حضرت موسى آمد و قربانى را به خونى و غير خونى تقسيم نمود . و نوع دوم منحصر به چهار پايانى بود كه در راه رضاى خدا آزاد
هامش
( 1 ) . مائده ، 27
( 2 ) . اين گفته از مطالب تحريفى است كه در كتب آسمانى پيامبران گذشته آورده شده است زيرا معقتديم هيچگاه شراب مورد استفاده آنان قرار نداشته و امرى ناپسند به شمار مىآمده است . « مترجم »