ماسه است .
12 ساعت تا « قرية نِخِل » فاصله مىباشد كه در آن مكان نخلستان و ديگر درختانى وجود دارد كه بههمراه قلعه و كاروانسرا ساختهء سلطان غورى مىباشد .
همچنين در اين نقطه چاه آبى به همراه دولاب آن وجود دارد كه از ساختههاى ملك « ناصرحسن » بوده و در كنار آن سه حوض وسيع قرار دارد كه حدود سههزار مشك آب در آن جاى مىگيرد و در موسم حج پر از آب مىگردد . دولت نيز در اين هنگام همواره چهار گاو نر را براى به چرخش درآوردن دولاب و پر آب كردن حوضها ، به اين منطقه گسيل مىداشت و در پايان موسم به همراه كاروانهاى حاجيان به مصر باز مىگشتند .
12 ساعت تا « بئر قريص » فاصله است كه اخيرا به علت ترميمى كه از سوى مادر « عباس پاشاى اول » از آن صورت گرفته به « بئر امّ عباس » موسوم گرديده است و آب آن متعفّن و بدبو مىباشد .
7 ساعت تا « عقبه » « 1 » فاصله است كه هر مسافر راهى طولانى را از سوى غرب و در زمينى شيبدار بالا مىرود تا به قُلّهء آن برسد و درصورتيكه بخواهد از آن نقطه به سوى شرق پايين آيد ، در راهى پُر از پَستى و بلندى و در زمينى كه گاه سنگلاخى و گاهى از ماسهء نرم پوشيده شده بود و گاه سخت و پوشيده از سنگ است گام برمىدارد . تا اينكه به تنگهاى آنچنان باريك مىرسد كه فقط يك شتر مىتواند از آنجا عبور نمايد ؛ اين تنگه به « قطع لاز » موسوم مىباشد و مسير اين راه تقريباً به شكل حلزونى بود كه « ابن طولون » آن را در قرن سوم هجرى مرمّت نمود و سپس در قرن هشتم از سوى « محمد بن قلاوون » اصلاح گرديد ؛ از آن پس « عباس پاشاى اول » آن را در قرن سيزدهم مجدّداً ترميم كرده ، ليكن با اين وصف ، هر مسافر به هنگام عبور از اين مسير مىبايست از مركب خويش پايين مىآمد و درحاليكه پياده گام برمىداشت ، طول مسير گردنه را در شش ساعت طى مىنمود ، در اين راهپيمايى مقدارى رو به پايين و دو برابر سراشيبى را رو به بالا
هامش
( 1 ) . گردنه