آورى است ( كه انسان در آن نشاهء خواهد و ديد و رسيد )
58
فى الغضب العطب : هلاكت در خشم گرفتن است .
59
فى الحرص الشّقآء و الغضب : خشم و بدبختى در حرص و آزمندى است .
60
فى الموت راحة السّعدآء : آسايش نيكبختان در مردن است .
61
فى الدّنيا راحة الأشقياء : آسايش بدبختان در دنيا ماندن است .
62
فى الانفراد لعبادة اللّه كنوز الأرباح : گنجهاى سودمنديها در اين است كه انسان ( كار را به جائى رساند كه ) در عبادت يكهّ و فرد باشد .
63
فى اعتزال أبناء الدّنيا جماع الصّلاح گرد آوردن شايستگى و خوبى در كنار كشيدن از دنيا زادگان است ( و از فسقها و فجورها آسوده بستن )
64
فى العواقب شاف أو مريح : پايان كارها شفا دهنده يا آسايش بخشنده است .
65
فى كلّ برّ شكر : در هر كار نيكى سپاسگذارى است .
66
فى كلّ نسمة اجر : در مردم زدنى مزد و اجرى است ( اگر خير بود ثواب و اگر شرّ بود عقاب است ) .
67
فى المواعظ جلاء الصّدور : موعظتها زدايندهء زنگهاى سينهها هستند .
68
فى اخلاص النّيّات نجاح الأمور : رستگارى و بر آمدن كارها در پاكى نيّتها است .
69
فى الضّيق و الشّدّة يظهر حسن المودّة : در تنگى و سختى خوبى محبّت و دوستى پديدار مى گردد
70
فى احتقاب المظالم زوال القدرة : از بين بردن قدرت و توانائى در كسب مظالم و ستمكارى بر بندگان است .
71
فى سعة الأخلاق كنوز الأرزاق : گنجهاى روزيها در گشادگى ( سينهها ) و خوش خوئيها است .
72
فى حسن المصاحبة يرغب الزّفاق : در نيكو همنشينى كردن رفقا به انسان مايل ميشوند .
73
فى خلاف النّفس رشدها : نفس را به راه راست بردن در مخالفت كردن با آن است .
74
فى طاعة النّفس غيّها : گمراهى نفس در فرمان بردارى او است .
75
فى الاستشارة عين الهداية : سر چشمهء هدايت در مشورت كردن است .
76
فى طاعة الهوى كلّ الغواية : تمام گمراهى در فرمان بردارى هوا است .