1408
من جعل اللّه سبحانه مؤمّل رجائه كفاه امر دينه و دنياه : هر كه خداوند سبحان را مورد و مركز بازگشت خويش قرار دهد خدا كار دنيا و آخرتش را بسازد و كفايت كند .
1409
من عاقب بالذّنب فلا فضل له : هر كه گرفتار گناه گردد فضل و فزونى ندارد .
1410
من مارى السفّيه فلا عقل له : هر كه با نادان در افتد بيخرد است .
1411
من صدّق اللّه سبحانه نجا : هر كه وجود خداوند سبحان را باور دارد ( و موحّد شده دستورات الهى را كار بندد ) رستگار است .
1412
من اشفق على دينه سلم من الرّدى هر كه دين خود را گرامى دارد از در افتادن ( در آتش دوزخ ) بر كنار ماند .
1413
من زهد فى الدّنيا قرّت عيناه بجنّة المأوى : هر كه زهد در دنيا را پيشهء خويش سازد ديدهاش ببهشت روشن گردد .
1414
من كنّ فيه ثلاث سلمت له الدّنيا و الأخرة : يأمر بالمعروف و يأتمر به و و ينهى عن المنكر و ينتهى عنه ، و يحافظ على حدود اللّه جلّ و علا : هر كه در وى سه چيز باشد دنيا و آخرت در برابرش تسليم گردند : مردم را امر به خوبى كند و خودش آن را به كار بندد ، خود و مردم را از بدى باز دارد احكام و دستورات خداوند بلند و بزرگ را حفظ كند ( و به آنها عمل نمايد ) .
1415
من سمحت نفسه بالعطاء استعبد أبناء الدّنيا : هر كه خود را بجوانمردى و بخشش وا دارد و مردم دنيا را بندهء احسان خويش سازد .
1416
من لم تنفعك حياته فعدهّ من الموتى هر كه زندگيش براى تو سودمند نباشد او را از مردگان شمار .
1417
من لم يتحمّل زلل الصّديق مات وحيدا هر كه لغزش دوست را تحمّل نكند تنها بميرد .
1418
من لم يتّق وجوه الرّجال لم يتّق اللّه سبحانه : هر كه از مردمان نترسد البتهّ از خداوند سبحان نخواهد ترسيد .
1419
من لم يستحيى من النّاس لم يستحيى من اللّه سبحانه : هر كه از مردم شرم نداشته باشد