1425
ألدّنيا حلم و الاغترار بها ندم : جهان خوابى است شيرين و دل باختن بدان پشيمانى دارد .
1426
المصيبة بالدّين أعظم المصائب : درد دين بالاترين دردها است ( و بى دين هيچ ندارد ) .
1427
ألظّنّ الصّواب من شيم أولى الألباب : گمان نيك بردن از روش و رفتار خردمندان است .
1428
الكريم من سبق نواله سؤاله : بخشنده كسى است كه عطايش بر درخواست از وى پيشى گيرد .
1429
العاقل من صدّقت أقواله أفعاله : خردمند كسى است كه گفتارش را كردارش تصديق نمايد
1430
ألكفّ عمّا فى أيدى النّاس عفّة و كبر همّة : پاكدامنى و بلندى همّت از آنچه در دست مردم است دست باز داشتن است
1431
الفعل الجميل ينبى ء عن علوّ الهمّة : كار نيك بجا آوردن حاكى از بلند همّتى انسان است .
1432
العاقل من وقف حيث عرف : خردمند كسى است كه هر جا ( حق را ) بشناسد توقّف كند .
1433
الحازم من أطّرح المؤن و الكلف : دور انديش كسى است كه در بايستها و رنجها را از خويش دور سازد ( و امور زندگى را بر خويش آسان گيرد )
1435
الحياء يصدّ عن فعل القبيح : حيا و شرم انسان را از زشتكارى باز مى دارد .
1436
الجاهل من استغشّ النّصيح : نادان كسى است كه پند دهنده را خيانتكار بشمارد .
1437
الفكر فى الخير يدعو إلى العمل به : فكر در كار نيك شخص را بسوى كار بستنش مى كشد .
1438
استقباح الشّرّ يدعو إلى تجنبّه : كار زشت را زشت پنداشتن شخص را بكنارهگيرى از آن وامى دارد
1439
المعروف يكدرّه تكرار المنّ به : منّت گذاشتن پى در پى بخشش را از بين مى برد و تيره مى سازد .
1440
ألنّدم على الذّنب يمنع من معاودته : پشيمانى از گناه انسان را از برگشتن بسويش باز مى دارد .
1441
العلم كلهّ حجّة إلّا ما عمل به : دانش همگيش سر راه را بر انسان مى گيرد جز آنچه به كار بسته شود .
1442
العمل كلهّ هباء إلّا ما اخلص فيه : كارها همه هيچ اند جز آنچه خالص براى خدا گذارده شود .
1443
ألطّاعة للهّ أقوى سبب : فرمان خداى را بردن استوارترين رشته است .
1444
ألذّكر هداية العقول و تبصرة النّفوس : ياد خدا رهنماى خردها و بينش نفسها است .
1445
الغفلة ضلال النّفوس و عنوان النّحوس : غفلت گمراهى نفوس و نمونهء نحوست است .