تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 263

مساهمون:

ص٢٦٣

باطلى است كه آن را دوست مى داريد . خوشا به حال كسى كه عيب خودش را از عيب مردم باز دارد ، در نتيجه به كار خود مشغول گردد و مردم از ناحيهء او در آسايش باشند

خويشاوندان

قسمتى از خطبه‌اى كه امام « ع » براى مردم ايراد كرده است : اى مردم ، انسان هر چند ثروتمند باشد از خويشاوندان خود بى نياز نيست و به دفاع آنان بوسيلهء دست و زبانشان ، احتياج دارد . خويشاوندان شخص براى حمايت غايبانهء او بزرگترين افراد محسوب مى شوند و پراكندگى وى را از همه بهتر مى توانند بر طرف نمايند و در حوادث ناگوارى كه براى او پيش مى آيد نسبت به او از همهء مردم مهربانترند .
هامش
( 1 ) - يعنى كسى كه خواهان همبستگى و اجتماع است هر چند اداى حقوق اجتماع و اقامهء حق بر او سنگين و دشوار است ليكن چنين فردى شايستهء خوشبختى خواهد بود ، بر خلاف كسى كه در خرابى نظم اجتماع كوشش مىكند ، او هر چند بنا حق به خواسته‌ى موقتش نايل مى گردد ، اما در لذت موقت او بدبختى ابدى نهفته است ، زيرا اگر جدائى بر مردم حكومت كند هر فردى در معرض آسيب ديگرى قرار مى گيرد و آسايش به جمعيت پشت مىكند و زندگى تباه مى گردد .