بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 243

پيمانى بستى يا از جانب خود لباس امان بر او پوشاندى ، به پيمانت وفادار باش و امان خود را به درستى مراعات كن و خود را در برابر پيمانى كه بسته‌اى سپر قرار ده و به امان و پيمان خود خيانت مكن و دشمنت را فريب مده و پيمانى مبند كه انحراف و تأويل در آن راه داشته باشد ، و بعد از برقرارى و استوار ساختن پيمان بر سخن دو پهلو اعتماد مكن ، و سختى كارى كه عهد خدا را بايد در آن مراعات كنى تو را بدون حق به شكستن آن وادار نكند . هرگز با ريختن خون حرام ، حكومت خود را تقويت مكن ، زيرا اين از چيزهائى است كه حكومت را ضعيف و سست مى گرداند بلكه آن را از بين برده و ( به ديگرى ) انتقال مىدهد ، و تو در نزد خدا و نزد من در قتل عمدى هيچگونه عذرى نخواهى داشت بپرهيز از اين كه به احسان خود بر رعيت منت گذارى يا در كارى كه انجام داده‌اى اظهار زيادى كنى يا اين كه به آنان وعده‌اى بدهى و به وعدهء خود وفا نكنى ، زيرا منت گذاردن ، احسان را بى اثر مىكند و اظهار زيادى پرتو حق را از بين مى برد و وفا نكردن به وعده باعث خشم خدا و مردم مى گردد .