عود پيش از ده روز داشته باشد بلكه اگر عادت أو عود باشد بر وجهي كه مطمئن باشد بعود بلكه
اگر علم نيز داشته باشد أحوط غسل كردن وعبادت كردن است بنا بر آنچه سابقا ذكر شد از وجوب
احتياط در نقاء متخلل در حيض واحد
( مسألة 26 ) هر گاه با احتمال بقاء خون در باطن استبراء
نكرده غسل ونماز كرده باطل است اگر چه منكشف شود كه پاك بوده مگر انكه نيت قربت از أو حاصل شود
( مسألة 27 ) هر گاه با احتمال بقاء خون در باطن ممكن نباشد استبراء از جهت كورى
يا تاريكى يا غير اينها أحوط غسل وعبادت كردن است تا وقتي كه يقين كند به پاكى پس اعاده كند غسل را
واگر روزه گرفته قضا كند وبهتر اين است كه در هر وقت كه احتمال نقاء مىدهد مجددا غسل كند
از براي نماز بعد
( فصل دوم ) در حكم خون متجاوز از ده روز است ( مسألة 1 ) هر گاه خون
از ده روز تجاوز كند چه مستمر بماند تا يك ماه يا بيشتر يا كمتر همه آن خونها حيض نيست چونكه
حيض بيش از ده روز نمىشود پس بعضي از آن حيض وبعضى استحاضة است وتفصيل حكم آن اين
است آن زن با صاحب عادت مستقره است يا مبتدئه يا مضطربه يا ناسيه ومتحيره اما أول كه صاحب
عادت وقتيه وعدديه باشد پس أيام عادت را حيض قرار مىدهد وبقيه را استحاضة هر چند صفات
حيض نداشته باشد بلكه هر چند آن را كه در غير أيام عادت ديده صفات حيض داشته باشد واما ثاني
وثالث كه مبتدئه ومضطربه باشد پس اگر صاحب تميز باشد يعنى خونها در صفات مختلف باشند
رجوع مىكند به تميز وانچه بصفت حيض است حيض قرار مىدهد وانچه بصفت استحاضة است
استحاضة قرار مىدهد لكن بشرط اين كه كمتر از سه روز وبيشتر از ده روز نباشد واينكه معارض نباشد
بخون ديگرى كه آن نيز واجد صفات باشد وحيض قرار دادن هر دو ممكن نباشد مثل انكه چهار روز
خون سياه به بيند وبعد چهار روز خون زرد وبعد از آن باز چهار روز سياه وبا فقد يكى از اين دو
شرط صاحب تميز نخواهد بود لكن أحوط با فقد شرط أول اين است كه آنچه را حيض قرار مىدهد
از عدد خويشان يا عدد روايات مهما أمكن در اين مورد تميز قرار دهد وهم چنين اگر خونها
بيك لون باشد صاحب تميز نيست چه همه بصفت حيض باشد يا بصفت استحاضة وهر گاه صاحب تميز
نباشد چه از جهت فقد شرطين يا از جهت تشابه در لون پس رجوع مىكند بعادت خويشان خود چه
عادت ايشان وقتيه عدديه باشد يا عدديه تنها واما وقتيه تنها پس اعتباري بان نيست اگر چه مراعاة