( 1 ) شركورزيدن و كفر و عداوت را و نفاق و گمراهى را و نادانى و بغض را و غضب و پريشانى را و تنگدستى و بدى اعتقاد را و وارد شدن عقوبت را و سرزنش دشمنان و مسلّط شدن « 1 » مردان را بدرستى كه تو شنواى دعائى ، مهربانى مر آنچه را كه خواهى [ و نيست حركتى و نه توانائى مگر به خداى بلند مرتبهء بزرگ ] .
مروى است كه سلمان فارسى رحمة اللَّه عليه عرض كرد : يا رسول اللَّه پدر و مادرم فداى تو باد آيا اين دعا « 2 » را به مردمان تعليم كنم ؟ حضرت فرمودند كه : نه اى سلمان ايشان را تعليم مكن ، از جهت آن كه نماز « 3 » را ترك خواهند نمود و به معصيتها و گناهان مشغول مىشوند به قصد آنكه هر گاه اين دعا را بخوانند خداى تعالى مىآمرزد گناهان ايشان را و اهل بيت ايشان را و همسايگان ايشان را و كسى را كه در مسجد ايشان و در شهر ايشان باشد .
ابن طاوس عليه الرّحمة گويد كه : من ملهم شدم به خواندن اين دعا در روز سه شنبه وقتى كه به من بلائى بسيار شديد وارد شده بود ، پس حاجت من برآورده شد و به مقصود خود رسيدم و از شرّ حسد برندگان به سبب رسيدن به مطلب خود به بركت اين دعا نگاهداشته شدم .
( 2 ) 16 - تعويذى تجربه شده از پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله :
روايت نمود سعد بن محمد بن فرا ، كه حديث نموده است به من حسين بن محمد بن جواد در روز جمعهء بيست و دوم جمادى الآخر كه نقل نمود از براى من سعيد پسر ابو الفتح بن حسن قمى ساكن در شهر « واسط » : مرا بيمارى بسيار سختى عارض شد كه مرا و پزشكان را عاجز كرد . پدرم مرا به بيمارخانه ( يعنى دار الشفاء ) برد . همهء پزشكان و سرپرست آنها گفتند كه اين مرضى است كه جز خداى متعال آن را بر طرف نمىكند . با دلى شكسته و سينهاى تنگ به خانه برگشتم . كتابى از كتابهاى پدرم را برداشتم و ديدم در پشت آن نوشته شده است : حضرت امام صادق عليه السّلام از پدران خود و ايشان از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كردهاند كه : هر كسى دچار مرضى شود و پس از نماز صبح چهل مرتبه بگويد :
هامش
( 1 ) يعنى مسلّط شدن مردان عوام بر خواص به اين نحو كه زمانه هرج و مرج شود ، يا مسلّط شدن مردمان بر من كه ظلم نمايند مرا . و اللَّه يعلم
( 2 ) يعنى اين دعا كه پيش مذكور شده است .
( 3 ) يعنى مردمان عوام چون مىشنوند كه از جمله فايدهها و اثرهاى اين دعا اين است كه خداى تعالى به بركت اين دعا مىآمرزد هر گناهى را كه ميان آن بنده و او باشد و اگر چه زنا با مادر خود باشد ، چنانچه در شرح سابق گذشت پس غلط مىكنند و مراد و مقصود از اين كلام را نمىفهمند و با خاطر جمع ترك نماز مىكنند و مرتكب معصيتها و فاحشها مىگردند به گمان آن كه هر گاه اين دعا را مىخوانيم پس خداى تعالى گناهان ما را خواهد بخشيد و ما را و اهل بيت ما را و همسايگان ما را مىآمرزد و حال آن كه نه چنين است ، بلكه مراد اين است كه هر گاه شخصى را شيطان گول زده باشد از راه غفلت و جهالت و نادانى و خطائى از او سر زده گناهى كرده باشد و در آخر از آن بسيار پشيمان و نادم باشد و توبهء نصوح نمايد و هميشه ملامت نفس خود نموده تضرّع و زارى بسيار كند و اين دعا را بخواند به شرايطى كه در دعا معتبر است و از جانب اقدس الهى طلب نمايد كه از تقصير او بگذرد و او را بيامرزد اميد هست و ممكن است كه به بركت اين دعا خداى تعالى او را بيامرزد و از سر تقصير او گذشته او را به جهنم نبرده عذاب و عقاب به او ننمايد ان شاء الله تعالى . مترجم گويد كه اين است وجه آن كه فضلا و علماء سابق و لاحق چندان اين دعاها را به عوام الناس تعليم نمىكردهاند و متوجّه بسط و نشر و اشتهار آنها در ميان مردمان نمىگشتهاند كه مبادا عامى ، چنانچه گذشت اشتباهى كند و مقصود ائمّه عليهم السّلام را نفهمد «رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْناوَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْناو اعف عنا إنّك أرحم الرّاحمين » . و اللَّه يعلم