آن را حرام مىدانست . « 1 » و متقابلًا ماوردى از ابو حنيفه كراهت آن را نقل مىكند و مىنويسد : اين صحيحترين گزارشى است كه از ايشان نقل شده است . « 2 » شايان ذكر است كه اگر غنا را حرام ندانيم ، آن گونه كه برخى از فقها بر اين نظرند ، جواز آن در صورتى است كه دربردارندهء واژگان حرام نباشد و با رقص و ديگر اعمال لهوى در نياميزد يا فتنه و حرامى از آن برنخيزد . و گرنه بى شك غنا حرام است و شدت حرمت آن متناسب با درجهء حرامى است كه با آن آميخته و يا بر آن مترتب مىگردد .
مالكيان
فقيهان دربارهء نظريهء مالك نيز اختلاف نظر دارند . گروهى بر اين باورند كه وى غنا را حرام مىدانست . قاضى طبرى مىنويسد : مالك هم از تغنّى و هم از گوش دادن به آن نهى كرد . « 3 » و قرطبى ديدگاه مالك را اين گونه گزارش مىكند :
قال أبو إسحاق : سألت مالكاً عمّا يرخص فيه أهل المدينة من الغناء ؟ فقال : إنّما يفعل عند الفسّاق و هو مذهب سائر أهل المدينة . . . « 4 » ابو اسحاق مىگويد : از مالك دربارهء غنايى كه اهل مدينه آن را جايز دانستهاند پرسيدم ، در پاسخ گفت : اين غنا را فاسقان انجام مىدهند و تنوخى در المدوّنة الكبرى از مالك نقل مىكند كه در پاسخ اين پرسش كه آيا شهادت خواننده مقبول است يا مردود ، گفت :
أمّا النائحة و المغنّي و المغنّية فما سمعت فيه شيئاً إلَّا إنّي أرى .
. . .
هامش
« 1 » كفّ الرعاع ، ص 60 و 61
« 2 » كفّ الرعاع ، ص 62 و نيز الحاوي الكبير ، ج 17 ، ص 188
« 3 » الردّ على من يحبّ السماع ، ص 29 و 30
« 4 » كفّ الرعاع ، ص 60 و 61 به نقل از قرطبى