گفتهاند : اگر چنين صدايى آخرت را به ياد انسان آورد ، مستحب است ( ص 49 ) .
وى در تعريف غنا گويد : « الغناء - بالمدّ و الكسر - رفع الصوت بالشعر » ( ص 58 ) . اين غنا اگر در سفر ، يا به هنگام كارى براى رفع خستگى يا نشاط آفرينى انجام شود ، بى هيچ اختلاف نظرى جايز است مشروط به اينكه محتواى آن گناه نباشد ؛ به عنوان نمونه بد گويى به مؤمن ، وصف شراب يا زن نامحرمى در آن نباشد كه در اين صورت بى شك جايز نيست ؛ همان گونه كه خوانندگى زن نامحرم براى مردان حرام است ، گرچه قرآن يا اشعارى باشد كه انسان را به ياد آخرت اندازد . از ديدگاه مؤلف ، در اين مسائل اختلاف نظرى يا اختلاف نظر چندانى نيست ، و آنچه بسيار مهم است و جاى بحث و پژوهش دارد ، خوانندگى حرفه اى است بدان سان كه آوازه خوانان حرفه اى و متخصص اجرا مىكنند ؛ به عبارت ديگر ، اجراى خوانندگى به عنوان يك هنر و فن بدان گونه كه استادان ويژه اى دارد و آنان اين مهارت را به شاگردانشان انتقال مىدهند . به نظر مؤلف ، فقيهان اهل سنت در اين باره اختلاف نظر فراوان دارند ؛ ابن حجر يازده قول را در اين زمينه بر مىشمارد :
1 . حرام است : اين ديدگاه مالك ، ابو حنيفه ، ديگر فقيهان كوفه ، سفيان ثورى و . . . است ؛ ( ص 6 ) 2 . مكروه است . اين نظر ، نزد شافعى و احمد بن حنبل اظهر است و بيشتر فقيهان اين دو مكتب نيز اين فتوا را پذيرفتهاند و فقيهان بصره بى هيچ اختلاف نظرى بدان فتوا دادهاند ؛ 3 . مباح است . ابراهيم بن سعد و عنبرى بدين نظريه گرويدهاند ؛ 4 . اگر زياد باشد حرام است و اگر كم باشد جايز . برخى از شارحان منهاج آن را گزارش كردهاند ؛
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2581
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢٥٨١