نمازهاى واجب از نظر شيعه ( در اصل شرع ) به پنج نوع است : نمازهاى پنجگانه روزانه ، نماز جمعه ، نماز عيد فطر و قربان ، نماز آيات ، نماز طواف . البتّه گاهى ممكن است شخص مكلّف نيز نمازى را به وسيلهء نذر و عهد و قسم يا به واسطهء استيجار بر خود واجب كند ، اين گونه نماز در اصل شرع ، واجب نيست بلكه به واسطهء خود شخص واجب گرديده است .
غير از اين نمازها ، بقيهء نمازها مستحب ( نافله ) مىباشد ، مهمترين نمازهاى مستحب ، نافلههاى روزانه است كه دو برابر نمازهاى پنجگانهء واجب مىباشد ( يعنى 34 ركعت ) . بنابراين مجموع نمازهاى واجب و مستحب روزانه از نظر شيعه 51 ركعت مىشود .
در اينجا داستان جالبى به نظرم آمد كه ذكر آن بى مناسبت نيست ، اين داستان را راغب اصفهانى در كتاب پر ارزش و سودمند خود به نام « محاضرات » نقل كرده است :
« در زمان « احمد بن عبدالعزيز » مردى در اصفهان بود به نام « كنانى » او از شيعيان اهلبيت عليهم السلام بود ، و احمد بن عبدالعزيز نزد او درس « امامت » مىخواند .
اتفاقاً يك روز مادر احمد نگاه كرد و چشمش به جلسهء درس افتاد ، ناگهان فرياد زد و خطاب به « كنانى » گفت : اى بد كار ! بچهام را رافضى كردى ؟ ! كنانى گفت : اى كم عقل ! رافضيها روزى 51 ركعت نماز مىخوانند ، فرزند تو حتى يك ركعت هم نماز نمىخواند چگونه او رافضى است ؟ ! » . « 1 »
بعد از نمازهاى نافله روزانه ، مهمترين نماز مستحب ، نافلهء ماه مبارك رمضان است كه يك هزار ركعت مىباشد ( البتّه علاوه بر نافلههاى روزانه ) و از اين نظر فرقى ميان ما و برادران اهل سنّت نيست ، تنها تفاوتى كه هست اين است كه ما ، « جماعت » را در اين نمازها جايز نمىدانيم و بايد به طور « فرادى » خوانده شود ؛
هامش
( 1 ) . محاضرات الادباء ، ج 4 ، ص 448