آن كه به سرزمين ما طلوع كند بر ديگران طلوع مىنمايد و هنگامى كه از سرزمين ما ناپديد شود هنوز بر گروهى ديگر طالع و نور افشان است . « 1 »
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : من به او گفتم وظيفه ما اين است كه هر موقع آفتاب از افق ناپديد شد نماز مغرب را بخوانيم ( و نبايد در انتظار غروب خورشيد از نقاط ديگر باشيم ) و هر موقع فجر صادق طلوع كرد ، بر ما است كه نماز صبح را بخوانيم ( اگر چه خورشيد در همان موقع بر نقاط ديگر طالع باشد ) . چنان كه بر مردم همان نقاط لازم است نمازهاى خود را طبق طلوع و غروب آفتاب در افق خود انجام دهند . « 2 »
همسفر امام صادق عليه السّلام نظريه خود را با اختلاف سرزمينها از نظر طلوع فجر و غروب آفتاب كه همگى مبنى بر « اصل » كرويت زمين است توجيه مىكرد ، امام صادق عليه السّلام نيز در اين قسمت تصديق مىنمايد ولى متذكر مىشود در موضوع نماز ، هر كس بايد افق و طلوع و غروب منطقهء خود را در نظر بگيرد .
هامش
( 1 ) . يعنى : اگر نماز مغرب را در تاريكى شب مىخوانم براى آن است كه اطمينان پيدا كنم كه آفتاب از تمام زمينهاى مجاور ما غروب كرده و اگر نماز صبح را در تاريكى آخر شب مىخوانم براى اين است كه نماز را پيش از آن كه آفتاب در نقاط ديگر طلوع كند انجام داده باشم .
( 2 ) . وسائل : ج 3 ، كتاب صلاة ، ابواب مواقيت ، باب 16 ، حديث 22 .