هرگز در تاريخ ، كسى غبطهء آن را نخواهد خورد - يعنى خوى فحاشى و طعن و بدزبانى - فراهم آورد . درست در جهت مقابل اخلاق مطلوب اسلام و علىرغم نكوهشى كه از ناسزا گفتن و دشنام دادن و دعوتى كه به مهربانى و برادرى و دوستى در آموزشهاى اين دين شده است تا آنجا كه ميگويد : مؤمن هرگز ناسزاگوى و دشنام ده و طعنه زن و لعنتكننده نيست » .
( 1 ) « ابو الحسن على بن محمد بن ابى يوسف مدائنى در كتاب « الاحداث » مىنويسد : پس از سال جماعت « 1 » معاويه به همهى شهرها به يكزبان نوشت :
امان از كسى كه در فضائل ابو تراب و خاندان او حديثى نقل كند برداشته است . بدنبال اين فرمان ، خطباء در هر آبادى و شهرى و بر فراز هر منبرى به لعن على و بيزارى از وى زبان گشودند و در بارهى او و خاندانش سخنان ناروا گفتند ، از همه گرفتارتر در آن هنگام كوفيان بودند زيرا كه در اين شهر شيعيان على فراوان اقامت داشتند . « 2 »
« پس از صلح هنگامى كه ميخواست مغيرة بن شعبه را به استاندارى كوفه منصوب سازد وى را طلبيد و به دو گفت : پيش از امروز اين صاحب حلم را شدائد بسيارى روى داد و وى بجز آموزشى چند به تو پاداش ندهد ، ميخواستم تو را به بسى كارها سفارش كنم ولى باطمينان بينش تو از آنها چشم مىپوشم ، تنها از يك سفارش در نميگذرم : دشنام و مذمت على را هرگز ترك مكن ! » « 3 »
هامش
( 1 ) منظور سالى است كه ميان امام حسن عليه السلام و معاويه صلح واقع شد ( م ) .
( 2 ) ابن ابى الحديد - ج 3 ص 15 .
( 3 ) ابن اثير ( ج 4 ص 187 ) و طبرى ( ج 6 ص 141 ) .