پس اين آيت مذكوره دلالت مىكند بر تحريم جميع مسكرات وانواع قمار ( 1 ) .
ومؤيد اينست احاديث نبويه وروايات اهل بيت عليهم السلام مثل آن كه روايت كرده اند از پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم كه فرمود :
( كل مسكر حرام ولعن الخمر وعاصرها ومعتصرها وبائعها ومشتريها وساقيها وآكل ثمنها وحاملها والمحمول اليه وشاربها ) .
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه به حرمت خمر وقمار به چند وجه دلالت مىكند :
1 - اين كه شراب وقمار موجب اثم و گناه است وشخص مكلف مأمور به اجتناب از جميع گناهان است .
2 - اين كه اشتمال به منافع جزئى باعث اباحه ء خمر وقمار نمىشود به جهت وجود گناهى كه اجتناب از آن لازمست .
3 - اثم و گناه شراب وقمار از گناهان كباير محسوبست چنانچه مىفرمايد ( قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ) .
4 - اثم ومفسده ء خمر وقمار بزرگتر از نفع آنهاست به سبب زوال نفع و بقاء اثم ووزر آنها چون كه مراد از نفع خمر وقمار همانا عبارتست از آن چيزى كه در مقابل خمر وآلت قمار در مورد معامله و داد وستد و از باختن در بازى قمار اخذ مىنمايند . و از لذاتى كه در شرب استفاده مىنمايند .
و از طربى واستلذاذى كه به جمعى روى دهد پس از مباشرت به شرب .
و از تقويت طبيعت و غير اينها . و همه ء اينها در قبال مضرت آخرتى شرب خمر وقمار - بازى به منزله ء صفر است .
بلكه در قبال مفاسدى كه پس از شرب وباختن وباخيدن مترتب مىشود به منزله ء عدم است .
و از اينست كه خداوند فرمود ( وإِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما ) .