و دور نيست كه تحريم اكل چيزهاى ديگر بعد از اين آيت نازل شده باشد .
و ذكر : ( لَحْمَ خِنزِيرٍ ) و : ( فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ الله بِهِ ) بمعنى كه مذكور شد بعد از ذكر ميته تخصيصى است بعد از تعميم چنان كه در آيت سابق معلوم شد .
وپوشيده نيست كه آيت مذكوره دلالت مىكند ( 1 ) بر تحريم اشياء مذكوره و بر عدم تحريم گوشت اسب واستر وخر و چيزهاى ديگر ( الا ما اخرجه الدليل ) ودليلى كه بعضى مخالفان بر تحريم گوشت اسب واستر وخر اقامت كرده اند تمام نيست .
الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ والْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ ومَنافِعُ لِلنَّاسِ وإِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما ) ( 218 ) .
يعنى مىپرسند از تو اى محمد از حكم شراب وقمار بگو در ايشان گناه
هامش
( 1 ) خلاصه ء آن چه از آيه شريفه مستفاد مىگردد بشرح زير است :
1 - اين كه حرمت وحليت كليه ء طعام موقوف به نبوت تشريع الهى ووحى است چنانچه مىفرمايد ( قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً ) الخ .
2 - اين كه گوشت حيوانى كه خودش بميرد و يا اين كه با شرايط ذبح شرعى كشته نشود حرامست و آن را ميته مىگويند هر چند به ضربه ء ديگرى مرده باشد .
3 - اين كه خون حيوانى كه در موقع ذبح ريخته مىشود حرامست .
4 - اين كه گوشت خوك حرامست ( كه در حقيقت خوك حيوان خبيث و نجس است ) .
5 - اين كه گوشت حيوانى كه به نام غير خدا ذبح شود حرامست .
6 - اين كه مقتضاى قوله تعالى ( قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً ) الخ انحصار محرمات است بدين مذكورات در آيه ء شريفه پس مادامى كه دليل از كتاب وسنت ثابته قائم نشده است به حرمت حيوانى از غير اينها محكوم به حليت است مانند گوشت اسب واستر وخر و اما اخبارى كه در اين موضوع وارد شده بيان كراهت مىكند .