و در قول او ( والْخامِسَةُ ) ثانيا دو قرائتست رفع و نصب . ( اما رفع ) بنا بر آن كه مبتدا باشد .
وقول او ( أَنَّ غَضَبَ الله عَلَيْها ) خبر او . ( و اما نصب ) بنا بر آن كه عطف باشد بر : ( أَرْبَعَ شَهاداتٍ ) .
وقول او ( آن با مدخولش ) بدل يا عطف بيان الخامسة يا بتقدير با متعلق به او .
وآيت مذكوره دالست بر آن كه هر گاه زوج نسبت كند زوجه ء خود را به زنا وگواهان معتبر نداشته باشد واجبست برو كه پنج سوگند بخورد به راستى خود در نسبت مذكوره تا دفع كند از خود حد زنا را . و صيغه ء لعان وكيفيت او چنانست .
كه اول زوج سوگند خورد برين وجه كه چهار بار بگويد ( اشهد بالله انى لمن الصادقين فيما رميتها به ) .
و در مرتبه ء پنجم گويد كه ( ان لعنة الله على ان كنت من الكاذبين ) .
بعد از آن زوجه سوگند خورد برين وجه كه چهار بار بگويد ( اشهد بالله انه لمن الكاذبين فيما رمانى به ) .
و در پنجم گويد : ( أَنَّ غَضَبَ الله عَلَيْها إِنْ كانَ مِنَ الصَّادِقِينَ ) .
وشرطست در لعان ( 1 ) خصوص عبارت مذكوره و ترتيب مذكور چنان كه
هامش
( 1 ) از آيه ء شريفه مطالبى مستفاد مىگردد بشرح ذيل :
1 - اين كه شهادت ( سوگند ) بايد به تلفظ و يا به اشاره باشد به ترتيبى كه در آيه مذكور گرديده است .
2 - اين كه اول زوج شروع كند در قسم ياد كردن به ترتيب مذكور پس از آن زوجه .
مراعاتا للترتيب المذكور فى الآية وللأخبار الواردة فى ذلك