چهار سوگند است به خداى تعالى كه به درستى كه او يعنى شوهر سوگند خورنده هر آينه از جمله ء راست گويانست در نسبت زنا به زوجه ء خود وسوگند پنجم نيز واجبست برين وجه كه لعنت خداى تعالى برو باد اگر باشد از جمله ء دروغ گويان در آن نسبت زنا .
ودفع مىكند از زوجه ء منسوبه به زنا عذاب الهى را كه حد است آن كه سوگند خورد چهار سوگند به خداى تعالى كه .
به درستى كه زوج او در نسبت زنا به او از جمله ء دروغ گويان است .
وسوگند پنجم نيز برين وجه كه غضب خداى تعالى برو باد اگر باشد زوج او از جمله ء راست گويان .
روايت كرده اند كه سبب نزول اين آيت آن بود كه چون نازل شد آيت : ( والَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ) كه پيش ازين آيات مذكور است در بيان آن كه كسانى كه نسبت كنند زنان عفيفه را به زنا و چهار گواه نگذارنند واجب شود بر ايشان حد قذف كه هشتاد تازيانه است و هر گز گواهى ايشان مقبول نشود وفسق ايشان مقرر شود بحسب شرع .
و پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم آيت مذكوره را بر بالاى منبر خواند .
عاصم بن عدى انصارى برخاست وگفت يا رسول الله خداى تعالى مرا فداى تو گرداناد اگر به بيند مردى از ما با زن خود مرد بيگانه را كه با او زنا مىكند وخبر دهد از آن هشتاد تازيانه مىزنند او را و شهادت او بعد از آن مردود مىشود وفسق او مقرر مىگردد و اگر بكشد او را كشته مىشود و اگر خاموش نشيند خاموش مىنشيند با خشم واضطراب نفس و تا آن كه چهار گواه بياورد آن مرد
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 512
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٥١٢