وپوشيده نيست كه آيت مذكوره دلالت ( 1 ) مىكند بحسب ظاهر بر آن كه
هامش
اولياء است به سفيهان ومراد از قول معروف وعده ايست بر صغار وسفيهان كه اموال شما در تزايد است إن شاء الله تعالى پس از كبر سن ورشد به شما داده خواهد شد .
4 - اين كه خطاب بر مردانست ومراد از سفهاء اولاد وزنانست .
و بنا بر اين مقصود از آيت كريمه اينست كه اختيار اموال خودتان را بر اولاد و زنان مىدهيد تا اين كه آنها به شما روزى وكسوره بدهند بلكه در دست و اختيار خودتان نگهداريد تا اين كه شما به ايشان نفقه وكسوه بدهند در صورتى كه نفقه ء آنها به شما واجب باشد .
( تحقيق مسأله ) اينست كه آيه ء كريمه در مقام اعطاء ضابط است بوجه عموم به طورى كه دلالت مىكند كه نبايد مال را بر سفيه كه مال را فاسد و تلف مىكند واگذار نمود و نه بر يتيم كه هنوز بالغ نشده است و نه بر بالغى كه داراى رشد نيست و زنان وفرزندان هم داخل در سفيهان هستند از جهت بىمبالاتى آنها در اموال پدران وشوهران واقوالى كه مذكور گرديد از قبيل تعيين مصداق از ميان مصاديق است چنان كه در فقه مفصلا بيان گرديده است .
( 1 ) آيه ء كريمه به مطالبى ارشاد مىنمايد :
1 - اين كه ذكر سفه در آيه ء اشعار مىدارد كه سفاهت به تنهائى علت مجرد منع از تصرفست در اموال خواه اتصاف به خفت عقل وسفاهت با رسيدن به بلوغ باشد و يا اين كه سفاهت پس از بلوغ عارض شود .
2 - اين كه تعليق حكم ( منع از دادن اموال به تصرف سفيهان ) به وصف سفاهت اشعار مىدارد كه به مجرد وجود اين صفت با علم به آن دليل بر منع ثبوت حكم است بدون احتياج به حكم حاكم .
چنان كه مفهوم شرط آيه ء ( فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً ) مانند آيه ء ( فَإِنْ كانَ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهاً أَوْ ضَعِيفاً ) به اين معنى دلالت مىكند به جهت اين كه به مجرد ثبوت سفاهت و ضعف عقل ولايت بر ايشان و اموال ايشان را تثبيت مىكند پس حكم بر اين كه در اين صورت محتاج به حكم حاكم شرع است محتاج بدليل محكم است