الاية الرابعة قوله تعالى فى سورة المائدة : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الأَرْضِ فَأَصابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَيُقْسِمانِ بِالله إِنِ ارْتَبْتُمْ لا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَناً ولَوْ كانَ ذا قُرْبى ولا نَكْتُمُ شَهادَةَ الله إِنَّا إِذاً لَمِنَ الآثِمِينَ ) ( 106 )
يعنى اين گروه مؤمنان گواهى معتبر كه واقع شود ميان شما وقتى كه حاضر شود يكى از شما را سكرات موت در وقت وصيت كردن گواهى دو كس است كه صاحب عدالت باشند از مسلمانان يا از كافران ذمى اگر سفر كرده باشيد در اطراف زمين پس رسيده باشد به شما مصيبت مردن در حالتى كه نگاه داريد آن دو گواه را بعد از نماز عصر پس سوگند خورند به خداى تعالى اگر شك آوريد در راستى ايشان برين وجه كه نمىخريم به خداى چيزى را كه بهاى داشته باشد و اگر چه آن كس كه از براى او سوگند مىخوريم صاحب خويشاوندان باشد بما ونمىپوشانيم گواهى خداى تعالى را به درستى كه ما هر گاه كه گواهى حق را به پوشانيم هر آينه از جمله ء گناه كاران باشيم .
سبب نزول اين آيت آن بود كه تميم بن اوس وعدى بن يزيد كه نصرانى بود به قصد تجارت از مدينه بيرون رفتند به جانب شام و با ايشان بديل بن ابو ماريه كه مسلمان بود و از جمله ء مهاجران بود اتفاق نموده بيرون رفتند چون به شام رسيدند بديل بيمار شد پس اموال خود را نوشت و در ميان رخوت خود نهاد وتميم وعدى را خبردار نكرد از آن وگفت به ايشان كه بعد از مردن من مال مرا به فرزندان من رسانيد .
هامش
واستدلال امام باقر ( ع ) به اين آيت خالى از شبه ء تقيه نيست وعلاوه تعارض اخبار موجب طريان شبهه است بر مستدل خصوصا با عدم ترجيح يكى از ديگرى هر چندى كه ترجيح با روايات عشر است از جهت تأييد آن با اصل چنانچه مصنف ره ملتفت شده است .