حق و دزدى نكنند و زنا نكنند ونكشند فرزندان خود را ، ونيابند با بهتانى كه افتراء كنند آن را در ميان دستهاى خود وپايهاى خود ونافرمانى نكنند ترا در آن چه بفرمايى ايشان را پس بيعت بگير ازيشان برين وجه كه مذكور شد و طلب آمرزش كن از براى ايشان از خداى تعالى به درستى كه خداى تعالى آمرزنده ء مهربانست .
سبب نزول اين آيت آن بود كه در روز فتح مكه چون پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم فارغ شد از بيعت گرفتن از مردان مكه آمدند زنان مكه تا بيعت كنند به آن حضرت پس اين آيت نازل شد .
و در كيفيت مبايعت ايشان با پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم دو قولست يكى آن كه آن حضرت دست مبارك خود را در قدح آبى فرو مىبرد بعد از آن زنان فرو مىبردند .
دوم آن كه مصافحه مىكردند با آن حضرت و دست آن حضرت در آستين جامه بود ومراد از قتل اولاد كشتن دخترانست چنان كه عادت اهل جاهليت بود اگر چه لفظ آيت عامتر است از آن .
و بعضى مفسران گفته اند كه مراد از بهتان نسبت دادن فرزند ديگريست به شوهر خود چنانچه عادت زنان جاهليت بود كه چون مىديدند كه طفلى را انداخته اند بر مىداشتند و به شوهر خود مىگفتند كه اين فرزند منست از تو .
و بعضى گفته اند كه مراد حامله شدنست از زنا زيرا كه حامله شدن از زنا متضمن افتراء است بر شكم كه در ميان دستهاست و بر فرج كه در ميان پايهاست .
ومراد از معروف مطلق اوامر ونواهيست .
و بعضى گفته اند كه مراد نهى است از نوحه كردن وجامه پاره كردن و موى پريدن وگريبان دريدن و روى كندن اگر چه لفظ آيت عامتر است از آن .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 75
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٧٥