گردانيده شده است نماز چهار ركعتى در سفر دو ركعت و در حضر چهار ركعت ليكن شرطست در وجوب قصر نماز در سفر آن كه نماز فرض پيشين يا پسين يا خفتن باشد ومسافت سفر هشت فرسنگ باشد و سفر معصيت نباشد و غير آن از شروط كه در كتب اصحاب مذكور است ومستند آن شروط روايات صحيحه است كه دلالت مىكند بر آن وخوف شرط نيست در وجوب قصر نماز در سفر چنان كه ظاهر آيت مذكوره دالست بر آن ( 1 ) بلكه ذكر خوف در آيت از جهت آنست كه سفر محل خوفست بحسب اكثر واغلب ( 2 ) نه از براى تقيد وتخصيص حكم بنا بر اجماع فرقه ناجيه بر آن كه در سببيت سفر قصر را خوف شرط نيست و بنا بر بعض روايات مذكوره و از جهت آن كه به صحت پيوسته از امام باقر عليه السلام كه چون پرسيدند از آن حضرت كه آيا قصر مىبايد كرد نماز سفر و نماز خوف را هر دو فرمود كه ( نعم وصلاة الخوف احق ان يقصر من صلاة السفر الذي ليس فيه خوف بانفراده ) .
يعنى آرى قصر مىبايد كرد نماز سفر و نماز خوف را نيز و نماز خوف سزاوارتر است به آن كه قصر كرده شود از نماز سفرى كه در خوف نباشد تنها .
هامش
( 1 ) يعنى بر اشتراط به خوف از جهت قول خدا ( إِنْ خِفْتُمْ ) كه قصر نماز مشروط بودن با ترس فتنه ء كفار دلالت مىكند .
( 2 ) ظاهر شرط قول ( إِنْ خِفْتُمْ ) دلالت دارد كه قصر خواندن نماز در سفر مشروط به خوف از دشمن است و اما در صورت امن بايد تمام خوانده شود ولى شرط در آيه ء شريفه در مقام عليت نيامده بلكه براى معرفى استعمال شده است يا اين كه در موقع تشريع قصر براى ارشاد كه اين سفر داراى خوف است يا اين كه غالبا سفر داراى خوف باشد استعمال شده است و پس از آن كه حكمتى و يا وجهى براى ذكر شرط پيدا شد آن وقت از حكم به لغويت محفوظ بوده محتاج بحمل به عليت نشويم .