اين استخراج هيچ نيازى به عصمت ندارد و گرنه براى هر مجتهدى هم عصمت لازم بود ؟ !
پاسخ : صرف رجوع به كتاب و سنّت مانع خطا و اشتباه در فهم و استخراج احكام نمىگردد و گرنه هيچ اختلافى ميان فقهاء و دانشمندان درنمىگرفت و امت حضرت محمد ( ص ) به فرق و مذاهبى كه يكديگر را تكفير كرده و مىكنند ، تقسيم نمىشد . پس اگر با وجود كتاب و سنت اختلافات بر طرف نمىشود ، لذا لازم است مرجعى وجود داشته باشد كه از هرگونه خطا و لغزشى مبرّا و منزّه باشد و هيچكس شايستگى اين مقام را جز پيامبر و يا كسى كه جانشين و متولى منصب اوست ، ندارد . و اگر فرض كنيم كه جانشين پيامبر نيز مانند ديگر علما و مجتهدين خطا كند باز اين سؤال مطرح مىشود كه رافع اختلافات چه كسى خواهد بود ؟ و خود خليفه هم به راهنما و رهبرى نياز دارد كه راه راست و مستقيم رهنمونش گردد و نيز اگر راهنماى مذكور نيز از خطا مصون نباشد خود از راهنماى ديگرى بىنياز نيست و همينطور تا بىنهايت و اين محال و ناممكن است . بنابراين گريزى از التزام به يكى از دو امر نيست يا جانشين پيامبر در فهم و تبيين شريعت معصوم است و يا اساسا مسألهاى بنام خلافت در اسلام وجود ندارد . در اين صورت لغزش و گمراهى ميان امت حضرت محمد ( ص ) تا روز قيامت باقى خواهد ماند ؛ ليكن اين ادعا كه اشتباه و لغزش بر خليفه عيب نيست نظير اين سخن است كه بر پيامبر جايز است در تبليغ وحى و تبيين احكام الهى خطا كند !
پس از آنجا كه وجوب اصل خلافت ميان مسلمين اجماعى است ثابت مىگردد كه خليفه بايد معصوم باشد . و چون ابوبكر نيز به اجماع مسلمين معصوم از خطا و لغزش نبود پس نفى خلافت از او واجب است ، لذا اين منصب لايق و سزاوار كسى است كه عصمت او ثابت و برهانى باشد .
امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — صفحة 65
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص٦٥