تا پايان زندگى مبارك ايشان بيفكنيم ، خواهيم دريافت كه على بن ابى طالب ( ع ) در تمام پيروزيهاى شكوهمند ؛ و همهء رنج و سختيهايى كه حضرت در راه دعوت خود متحمّل گرديد ، همدوش و ياور و پشتيبان حضرت بود . در غزوهء « تبوك » نيز على ( ع ) را نماينده و جانشين خود در مدينه قرار داد و به وى فرمود : « أنت منّى بمنزلة هارون من موسى » ( مقام تو نزد من ، نظير جايگاه هارون نزد برادرش موسى است ) و لذا اگر نبود اين هميارى و همدلى با حضرت رسول اكرم ( ص ) ، تاكنون اثرى از اسلام بجاى نمانده بود .
وانگهى ، على ( ع ) نزديكترين شخص به حضرت محمد ( ص ) بود . در تمام صفات و خصوصيات فردى - به استثناى مسأله دريافت وحى - شبيه و همتاى ايشان بود ؛ و رمز اينكه حضرت رسول ( ص ) ، على ( ع ) را برادر خود خواند در همين نكته است ؛ و اگر خداوند داناتر است بدانجا كه رسالتش را قرار مىدهد ؛ حضرت نبىّ اكرم ( ص ) نيز ، آگاهتر است كه على ( ع ) را از ميان ديگر اصحابش بعنوان برادر خود ، برگزيند . پس اگر اين همگونگى در صفات و فضايل و هميارى و همدوشى در جهاد و مبارزه و فداكارى در راه اصولى كه اساس اسلام بر آن استوار است ؛ حضرت على ( ع ) را سزاوار خلافت و امامت قرار ندهد در اين صورت ، مطلقا در اسلام مسألهاى به نام خلافت مطرح نخواهد بود و اگر خليفه ، حق كسى باشد او تنها على ( ع ) است و آنكه مدعى خلافت براى خود يا ديگرى است همانا مصداق اين آيهء شريفه است :
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أُولئِكَ يُعْرَضُونَ عَلى رَبِّهِمْ وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ هؤُلاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلى رَبِّهِمْ أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ .
« 9 »
هامش
( 9 ) . هود : 18 .