نمود . ناگاه « ابن صيفى » با صداى بلند گريه سرداد و به خدا سوگند ياد كرد كه اين ابيات را شب پيش سروده و هرگز ان را براى كسى نخوانده است و سپس آن را چنين خواند :
ملكنا فكان العفو منّا سجّيه * فلمّا ملكتم سال بالدم ابطح
و حللتم قتل الأسارى و طالما * غدونا عن الأسرى نمنّ و نصفح
فحسبكم هذا التفاوت بيننا * و كلّ إناء بالّذى فيه ينضح
آنگاه كه به قدرت رسيديم عفو و بخشش صفت نيك ما بود و زمانى كه شما به حكومت رسيديد سيل خون بر زمين جارى شد .
كشتن اسيران را حلال كرديد و ما همواره با منّت از آنها درگذشتيم .
بس است تو را اين تفاوت كه تا كجاست * از كوزه همان برون تراود كه در اوست
و چون در خانه على جز پاكيزگى ، دانش ، عفت و زهد و تقوا چيزى ديگر نيست پس بديهى است كه از آن ، شهادت امام حسين و عبادت زين العابدين و علوم امام باقر و امام صادق تجلى كند و از خانه دشمنانش مستى و فسق و نيرنگ و خونآشامى .
« ابو فراس » شاعر پرآوازهء عرب در مقايسهاى كه بين اهل بيت و مخالفشان نموده مىگويد :
لا يغضبون لغير اللّه ان غضبوا * و لا يضيعون حكم اللّه ان حكموا
تبدوا التلاوة من ابياتهم ابدا * و من بيوتكم حكم الاوتار و النغم
اگر خشمگين گردند تنها براى خداست * و اگر حكم كنند ، دستور خدا را ضايع نسازند
هامش
- شما را در اين حيص و بيص يعنى سردرگمى ؟ پس از آن وى به اين لقب مشهور گرديد . ابن صيفى شاعر و فقيهى معروف بود . از وى آثار فصيح و بليغى بجاى مانده . او آشنايى عميقى به اشعار عرب داشت و سرانجام در سال 574 ه . ق درگذشت .