بود ، ليكن دهها تن را از دم تيغ خود گذراند .
گفت : درست است اما جنگ او تدافعى بود نه تهاجمى .
در پاسخ او گفتم : تمام پيامبران و اولياى خدا هميشه در دفاع از دين خود مىجنگيدند . مقابلهء به مثل را تنها در دفع ظلم و بيداد و حفظ كيان آيين خود به كار مىبستند . يك نفر را مىكشتند تا صدها تن تسليم حق شوند .
جواب داد : صحيح است ، ليكن تاريخ مهربانتر از على به خود نديده و هرگز نخواهد ديد .
گفتم : اگر از اوّل اين را مىگفتى ، بحث به درازا نمىكشيد و هر دو آسوده خاطر بوديم .
چهچيزى گواهتر بر مهربانى و انسانيت او جز اين فرمايش گهربارش كه فرمود :
اذا قدرت على عدّوك فاجعل العفو عنه شكرا للقدرة عليه .
( اگر بر دشمنت غلبه كردى ، از او درگذر ، و بخشش خود را سپاس اين چيرگى و پيروزى قرار ده . )
چهبسا انسان نسبت به تمام موجودات رحيم و مهربان است و نيز گاه در حالات گوناگونى خشم خود را فرو مىخورد و در بسيارى از اوقات از حق خود چشم مىپوشد ؛ لكن مهربانى و عطوفت نسبت به دشمن را تنها كسى مرتكب مىشود كه خداوند او را چراغ هدايت قرار داده تا هر سرگردان و گمگشتهاى راه حق را بازيابد . هماره آرزو داشتم آن گروه از مدعيان ديندارى كه شيوهاى در انتقام از مخلصين جز تحريف و تفرقه و نفاق ندارند ، از اين گفته حكيمانه پند گيرند و كسانى را كه از سياستهاى حزبى و اغراض شخصى آنان پيروى نمىكنند مورد انتقام قرار ندهند .
امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — صفحة 104
مساهمون: محمد جواد مغنية
ص١٠٤