فصل سيزدهم تعميد
به محض اينكه نوزادى به دنيا آمد پاپاس يا كشيش نقش صليب را روى پيشانيش رسم مىكند ، و هشت روز بعد بدن طفل را با روغن مقدّس كه ميرون (
miron
) نام دارد مىاندايد . اما مراسم تعميد مدتها بعد ، يعنى زمانى كه طفل دو ساله يا بيشتر شد به عمل مىآيد ، و ترتيب مراسم تعميد چنين است : پاپاس به زير زمينى كه به منزلهء كليساست داخل مىشود . روى يك نيمكت مىنشيند ، و روى نيمكت ديگرى كه برابر آنست پدر تعميدى طفل و بچّه قرار مىگيرند . كنار كشيش بشقابى پر از روغن گردو و طشتك چوبى ، يا كوزهء چوبى كوچكى ، يا ظرف چوبى ديگرى جاى دارد . كشيش نخست نام بچه را مىپرسد ، پس آنگاه شمع كوچكى را روشن مىكند و به خواندن ذكر و دعا مىپردازد . وقتى پايان يافتن دعا نزديك شد عرقچين يا كلاهش را از سرش برمىدارد ، و به خواندن دعا ادامه مىدهد پس از مدتى دوباره كلاهش را بر سرش مىنهد و همچنين به خواندن دعا مىپردازد . بعد از اينكه دعا پايان يافت آب طلب مىكند ، و چون غالبا در آن دقايق هنوز آب به حد لازم گرم نشده ، به ناچار مدتى به انتظار مىنشيند . پس از اينكه آب گرم آماده شد آن را در طشتك چوبى مىريزد ، و در حالى كه دعا مىخواند روغن گردو را به آب مىافزايد .
در اين هنگام پدر تعميدى طفل را لخت مىكند ، ميان طشتك پر از آب و روغن مىنشاند ، و تنش را با دست مىشويد . هنگامى كه پدر تعميدى به شستشوى طفل مشغول است كشيش مجاز نيست سخن بگويد يا به چيزى دست بزند . پس از اينكه شستشوى طفل پايان يافت كشيش شاخى را كه روغن مقدّس يا ميرون در آنست برمىدارد ، و چون روغن سفت است با پاره چوبى قدرى از آن مىگيرد و به پدر