تعميدى مىدهد . وى نخست پيشانى ، سپس به ترتيب بينى ، چشم ، محل پستان ، ناف ، زانو ، قوزك پا ، پا ، پاشنهء پا ، زير زانو ، سرين ، تهيگاه ، آرنج ، شانه ، فرق سر بچه را به روغن مىاندايد . گفتنى است كه در تمام طول مدتى كه پدر تعميدى بدين كار مشغول است كشيش نبايد لب به سخن گفتن بگشايد . آنگاه پدر تعميدى دگر بار طفل را در طشتك پر از آب مىگذارد و قطعهاى نان و اندكى شراب مقدّس به او مىدهد . اگر طفل نان و شراب را خورد به فال نيك مىگيرند و مىگويند كه طفل پس از باليدن نيرومند و هشيار و بىباك خواهد بود . سپس پدر تعميدى طفل را به دست مادرش مىدهد و مىگويد : تو طفل را جهود به من دادى و من عيسوى به تو باز گرداندم . آنگاه طفل را در گهواره مىنهند تا بخوابد . پس از اينكه طفل مدتى استراحت كرد ، وى را دگربار با آب شستشو مىدهند . اين دفعه شستشو به وسيله پدر تعميدى انجام نمىگيرد ، بل كه بايد يكى از بستگان مادر طفل كودك را بشويد . اما اين قرابت نبايد به قدر خويشاوندى پدر تعميدى باشد ، زيرا خويشاوندى و نزديكى پدر تعميدى هم رديف و هم طراز مادر ، برادر و خواهر طفل ، و آنقدر نزديك است كه همچنان كه مىتواند آزادانه و بىقيد و بند به خانهء خود درآيد ، به خانهء آنان وارد شود .
مناسب يادآورى است كه كشيشان كلشيد هنگام اجراى مراسم تعميد لباس روحانيت خويش را نمىپوشند و فقط در برابر دريافت حق الزحمهء كافى ، بهره برگرفتن از سفرههاى رنگين و پر نعمت ، اين وظيفه مذهبى را انجام مىدهند ، به همين جهت فقيرانى كه قادر نباشند براى اقناع آنان خوكى بكشند يا هديهاى بدهند ، طفل آنان بدون تعميد مىبالد ، پير مىشود و مىميرد . امّا دولتمندان روزى كه مراسم تعميد كودكانشان صورت مىگيرد از هيچ خرجى و گرچه سنگين باشد دريغ نمىورزند . نه تنها چند خوك مىكشند ، بل كه براى اينكه سفرهشان رنگينتر و آبادانتر باشد ، چند گاو نيز سر مىبرند . از همهء حاضران كه عدهشان بسيار است تا آخر شب به گرمى پذيرايى مىكنند ، و به آنان شراب و كباب مىخورانند . چنان كه بسيارى از آنان در خوردن شراب چندان زيادهروى مىكنند و مست و سست مىشوند كه توان خويشتندارى و برخاستن ندارند .
مينگرليها در اجراى مراسم تعميد از كليساى ارتدوكس يونان پيروى مىكنند ، چه كشيشان يونان مراحل سه گانه تعميد و تدهين و تقديس را در پى هم انجام مىدهند بدين شرح كه با استحمام نوزاد وى را تعميد ، با اندودن بدن طفل به روغن
سفرنامه شاردن ( فارسى ) — صفحة 182
مساهمون: ژان شاردن
ص١٨٢