فصل ششم چند تذكر
چنان كه پيش از اين گذشت پوشاك كشيشها و رهبانان كلشيد جملگى مانند لباس مردمان عادى است و به هيچ روى ناچار نيستند لباس مخصوص كشيشهاى كليسا را بپوشند . در روزگاران گذشته لباس مخصوص كشيشان جامهء بلندى بود كه دامن آن تا قوزك پا مىرسيد . اين لباس را به مناسبت اينكه امپراتور آنتونن (
antonin
) معروف به كاراكالا (
caracalla
) مرسوم و باب كرده بود كاراكال (
caracalle
) مىگفتند . روحانيان مغرب زمين هنوز هم براى زينت و تفاخر خويش طيلسان بر تن مىكنند . بد (
bede
) در فصل هفتم كتاب خود ربوس آنگلور (
rebus anglor
) ، و بارونيوس (
baronius
) در ذكر وقايع سال 213 آوردهاند كه لباس رهبانان در آغاز به رنگ سياه نبود بل كه مانند طيلسان دربار پاپ اعظم در زمان حاضر به رنگ سرخ بود و بنا به عقيدهء بارونيوس روحانيان از سال 393 پوشيدن اين لباس را به منظور تفخيم و تعظيم ايشان مرسوم و معمول كردند .
پاپاسهاى مينگرلى كمترين توجه به زينت و آرايش لباس خود ندارند ، و در اين كار از عبرانيان كه بكانوس (
becanus
) وصف سادگى لباسشان را در فصل پنجم سالنامههاى عهد جديد آورده پيروى مىكنند . كشيشان مينگرلى هنگام بيرون شدن از معابد حيطهء روحانيت خود نيز لباس كهنه و خلق بر تن مىكنند . مانند وزيران عهد عتيق كه به فرمان رب جليل ريش و موى سرشان را بلند نگه مىداشتند ، ريش و موى سر خود را نمىتراشيدند . اما سبب اينكه خدا تراشيدن ريش را كه در زمانهاى بسيار قديم در كليسا معمول بوده نهى فرموده به اعتقاد سن ايزيدر (
isidore
) اين است كه هر كس براى جلب رضاى خدا دنيا را خوار مىدارد بايد دور سرش را دايرهوار