اين جنگ ، به دست على ( عليه السّلام ) انجام گرفت ، چنان كه در جنگ بدر نيز پيروزى به دست او بود . و در ميان اصحاب ، تنها على ( عليه السّلام ) بود كه در اين جنگ به خوبى از امتحان الهى قبول شد و به نيكى ، صبر و استقامت نمود ، در آن هنگامهاى كه قدمهاى ديگران لغزيد و لرزيد ، على ( عليه السّلام ) با شمشيرش سران شرك و گمراهى را كشت . و نقاب اندوه را از چهرهء پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) برافكند و در اينجا بود كه جبرئيل در ميان فرشتگان زمين و آسمان ، از فضايل على ( عليه السّلام ) سخن گفت و تقرّب تنگاتنگ على ( عليه السّلام ) در پيشگاه پيامبر راهنما ( صلّى اللّه عليه و آله ) آشكار گشت ، تقرّبى كه ( تا آن وقت ) از نظر عامّهء مردم پوشيده بود .
كشته شدگان دشمن به دست على ( ع )
محمد بن اسحاق روايت كرده است كه : در جنگ احد ، پرچمدار سپاه دشمن ، شخصى به نام « طلحة بن ابى طلحه » از خاندان « عبد الدّار » بود على ( عليه السّلام ) او را كشت ، سپس پسر او « ابا سعيد بن طلحه » را ( كه پرچمدار دوّم شده بود ) كشت ، سپس برادر طلحه را كه « كلده » نام داشت كشت و بعد از او « عبد اللّه بن حميد » به ميدان آمد ، ( على ( عليه السّلام ) ) او را نيز كشت ، سپس « حكم بن اخنس » به ميدان آمد و به دست على ( عليه السّلام ) كشته شد .
بعد از او « وليد بن ابى حذيفه » و سپس برادر او « امية بن ابى حذيفه » و « ارطاة بن شرحبيل » و « هشام بن اميه » و « عمرو بن عبد اللّه و بشر بن مالك و صوأب ( غلام خاندان عبد الدّار ) » يكى پس از ديگرى به دست با كفايت على ( عليه السّلام ) به هلاكت رسيدند . و فتح و پيروزى به دست على ( عليه السّلام ) انجام گرفت و مسلمين ( فرارى ) پس از گريز ، نزد پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بازگشتند و به دفاع از آن حضرت پرداختند و سرزنش خداوند همهء آنان را - به خاطر فرارشان - فرا گرفت ، جز على ( عليه السّلام ) كه از اين بحران خطير سرافراز بيرون آمد . « 1 »
هامش
( 1 ) - مطابق بعضى از روايات ، در همان آغاز جنگ احد ، نه نفر از پرچمداران دلاور دشمن