« براستى چه دشواريها و رنجها را در مورد يهود بنى نضير « 1 » تحمّل كردى ، آنگاه كه مردم چشم انتظار عمليّات تو بودند ، رئيس آنان را كشتى و نه نفر از آنان را بازگرداندى ، گاهى آنان را سركوب مىكرد و گاهى از آنان جلوگيرى مىنمود ( تا آسيب به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نزنند ) » .
سيماى على ( ع ) در آينهء جنگ خندق
جنگ احزاب ( همان جنگ خندق ) بعد از جنگ بنى نضير ( در سال پنجم هجرت ) رخ داد ، سپاه احزاب ( از مكّه به سوى مدينه ) روانه شدند ، وقتى به مدينه ( آن سوى خندق ) رسيدند ، مسلمانان از كثرت جمعيّت دشمن كه با ساز و برگ وسيع آمده بودند ، به هراس افتادند « 2 » ، دشمن در پشت خندق ، زمينگير شد ، بيش از بيست روز جنگ آنان با مسلمين ، تنها با تيراندازى و پرت كردن نيزه انجام مىگرفت ( زيرا خندق و سنگر بزرگى كه مسلمين در برابر سپاه دشمن ، حفر كرده بودند ، مانع ورود دشمن به داخل مدينه و جنگيدن با شمشير مىشد ) .
سپس رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) مسلمين را براى نبرد با دشمن فراخواند و آنان را براى رودررويى خشن با دشمن پرجرأت كرد و وعدهء پيروزى به آنان داد .
پس ( از آنكه قريش از تحريك پيامبر اسلام ( صلّى اللّه عليه و آله ) مطلع شدند ) يكّه سوارانى از آنان براى پيكار به ميدان تاختند كه از آنان اين افراد بودند :
عمرو بن عبدود عامرى ، عكرمة بن أبى جهل ، هبيرة بن ابى وهب مخزومى ، ضرار بن خطاب و مرداس فهرى .
اين دلاوران بىبديل دشمن ، لباس جنگ پوشيدند و سوار بر اسبهاى خود شدند و كنار چادرهاى بنى كنانه ( يكى از احزاب هميار خود ) رفتند و به آنان گفتند : « براى جنگ
هامش
( 1 ) - ظاهرا بنى نضير ، درست است كه در شعر اشتباها بنى قريضه آمده است .
( 2 ) - تعداد نفرات سپاه دشمن بالغ بر ده هزار نفر ، متشكل از احزاب مختلف كفر بود در حالى كه تعداد مسلمين از سه هزار نفر تجاوز نمىكرد .