مىساخت و به عدالت ، حكم مىكرد و به كارهاى نيك دستور مىداد .
6 - على ( عليه السّلام ) بعد از بعثت رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) تا رحلت آن حضرت يعنى در طول 23 سال ، همواره همراه ، همراز و همكار پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود ، در سيزده سال قبل از هجرت ( در بحران مبارزهء شديد با مشركان ) شريك تنگاتنگ غمهاى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود ، بيشترين دشواريها و رنجهاى اين دوره را تحمّل نمود و ده سال بعد از هجرت به سوى مدينه ، يگانه مدافع اسلام و پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) از شر مشركان بود و براى حفظ جان ( و هدف ) پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) با كافران جنگيد و در اين راستا جانش را در طبق اخلاص نهاد و فداى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) و سپر بلا براى اسلام نمود و اين شيوه ادامه داشت تا آن هنگام كه رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) رحلت كرد و خداوند او را به سوى بهشت خود برد و در ارجمندترين جايگاه بهشتى ، جايش داد ، هنگام رحلت رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) ، على ( عليه السّلام ) 33 سال داشت .
امت اسلام دربارهء امامت على ( عليه السّلام ) در همان روز رحلت پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) اختلاف نمودند ، شيعيان او يعنى همهء بنى هاشم و ( افراد برجستهاى مانند : ) سلمان ، عمّار ، ابو ذر ، مقداد ، خزيمة بن ثابت ( ذو الشّهادتين ) ، ابو ايّوب انصارى ، جابر بن عبد اللّه انصارى ، ابو سعيد خدرى . و امثال آنان از بزرگان مهاجر و انصار ، معتقد بودند كه على ( عليه السّلام ) خليفهء رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بعد از آن حضرت است و امام برحق مىباشد ؛ زيرا او در فضايل و رأى و كمالات بر همگان سبقت و برترى دارد ، هم در ايمان و هم در علم و آگاهى به احكام و هم در جهاد و مبارزه با دشمنان ، بر همه پيشى گرفته است و در زهد و پارسايى و خير و صلاح ، بين او و ديگران ، فاصله بسيار بود و اصلا ديگران را نمىشد با او مقايسه كرد و در قرب منزلت و خويشاوندى به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) هيچ كس چون او نبود .
آيهء ولايت
صرفنظر از اين امور ، خداوند در قرآن ، به ولايت و امامت او تصريح كرده ،