حاصل سخن أو اين است كه دشمنى ناصبيان با علي عليه السلام دشمنى شخصي بوده
نه مذهبي ، زيرا آن حضرت خويشان آنها را در جنگهاى اسلامى كشته است !
پاسخ اين ياوه ها را علامه حضرموتى رحمه الله به روشنى بيان داشته كه در ذيل
مى آوريم . وى گويد :
اين كه شيخ گفته : ( دشمنى در اينجا مقيد به سببي بوده ) درست نيست ،
ودعوى اين تقييد وذكر آن سبب بي دليل است ، و ( ادعاها تا زماني كه شاهد بر
آنها اقامه نشود بچه هايى كه از اين راه به وجود مى آيند حلال زاده نيستند ) . ونظر
درست - به خواست خدا - آن است كه دشمنى علي عليه السلام هيچ گاه از مؤمن
سر نمىزند زيرا ملازم با نفاق است ، ودوستى أو هرگز از منافق به وقوع
نمى پيوندد زيرا ملازم با ايمان است ، پس اين كه شيخ دشمنى على را كه دليل
نفاق است به خاطر يارى پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم دانسته خطا وغفلت آشكارى است ، زيرا
لازمه آن الغاء سخن معصوم از تخصيص آن به علي عليه السلام است ، زيرا دشمنى به
خاطر يارى كردن پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم كفرى است آشكار خواه آن شخصي كه مورد
دشمنى قرار گرفته علي عليه السلام باشد يا ديگرى ، مسلمان باشد يا كافر يا حيوان يا
جماد ، آيا اگر كسى مطعم بن عدي وابوالبخترى را كه مشرك مرده اند به خاطر
آن كه كوشيدند تا صحيفة اى را كه براي قطع رابطه با پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم نوشته بودند
نقض كنند وبدين وسيله با پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم وبنى هاشم صله رحم كردند دشمن بدارد
آيا كافر نيست ، زيرا كافرى را به خاطر دوستى أو با پيامبر دشمن داشته است ؟
( مسلما كافر است ) . ونيز اگر كسى سگى را به خاطر آن كه از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم
پاسدارى نموده يا الاغى را به جهت سواري دادن به پيامبرى صلى الله عليه وآله وسلم يا غازي را به
جهت پنهان كردن پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم از ديد مشركان دشمن بدارد به اتفاق نظر همگى
مسلما كافر است .
حال كه چنين است پس فايده بردن نام علي عليه السلام به اختصاص در مورد چيزى
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 707
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٧٠٧