مطلوب آن حضرت از آن درخواست حصول ايمان مطلق وقطع ريشه هاى هر
نوع خطور قلبي بوده است ) . ( 1 )
از بيان اين دو مفسر بزرگ به دست مى آيد كه در نفس شريف آن حضرت
حالات وخطوراتى بوده است والا درخواست كيفيت احياء درخواست
بي موردى بود . اما اين خطورات ووسوسه ها به هيچ وجه در أهل بيت عليهم السلام
نبوده است ، زيرا خداوند آنان را از هر گونه رجسى پاك وپاكيزه نموده است خواه
گناه باشد خواه وسوسه يا اضطراب وتشويش وشك وغيره . وبا اين بيان ،
برترى حضرت أمير عليه السلام بر حضرت خليل عليه السلام روشن مى گردد .
در اينجا ذكر نكته اى لازم است وآن اين كه : آنچه ما از آية شريفه استفاده
كرديم كه در نفس حضرت خليل عليه السلام أحوال وخواطرى بود واين گونه أمور از
أهل بيت عليهم السلام منتفى است ، در صورتي است كه مراد اطمينان قلب درباره
چگونگى زنده كردن مردگان باشد ، اما اگر مراد از آن اطمينان يافتن درباره خلت
( دوستى خدا ) بوده باشد - چنان كه در روايتي آمده - چنين نيست . آن روايت اين
است : علي بن محمد بن جهم گويد : ( در مجلس مأمون حاضر بودم وحضرت
رضا عليه السلام هم در نزد أو بود ، مأمون گفت : اى پسر رسول خدا ، آيا شما نمى گوييد
كه پيامبران معصومند ؟ فرمود : چرا . ( آن گاه مأمون سؤالاتى درباره پيامبران از
جمله آدم عليه السلام كرد ، سپس ) گفت : پس مرا خبر ده از گفتار إبراهيم عليه السلام كه گفت :
( پروردگارا ! به من بنما كه چگونه مردگان را زنده مى سازى ؟ خدا گفت : مگر باور
ندارى ؟ گفت : چرا ، ولى مى خواهم دلم آرام يابد ) . حضرت فرمود : خداوند به
إبراهيم عليه السلام وحى كرده بود كه من مى خواهم از ميان بندگانم خليلي برگزينم كه اگر
از من بخواهد كه مردگان را زنده كنم أو را أجابت نمايم . پس در دل إبراهيم عليه السلام
هامش
( 1 ) - تفسير الميزان 2 / 394 .