است ( 1 ) .
جابر بن يزيد جعفى درباره اين آية از امام صادق عليه السلام پرسيد ، امام فرمود :
خداى سبحان چون إبراهيم عليه السلام را آفريد پرده از ديده اش برداشت ، إبراهيم
عليه السلام نگاه كرد ونوري را در كنار عرش ديد ، گفت : خداوندا ! اين نور چيست ؟ ندا
آمد : اين نور محمد صلى الله عليه وآله وسلم برگزيده من از ميان آفريدگان من است . إبراهيم نور
ديگرى را در كنار آن ديد ، گفت : خداوندا ! اين نور چيست ؟ ندا آمد : اين نور
علي بن أبي طالب ياور دين من است . آن گاه سه نور ديگر در كنار آنها ديد ، از
آنها پرسيد ، ندا آمد : اين نور فاطمه است كه دوستان خود را از آتش دوزخ
بريده است ، ونور دو فرزند أو حسن وحسين است . إبراهيم گفت : خداوندا ! نه
نور ديگر مى بينم كه گردا گرد اين نورها را گرفته اند ، ندا آمد : اى إبراهيم ، اينان
امامان از نسل على وفاطمه اند . إبراهيم گفت : خداوندا ! به حق اين پنج تن سوگند
كه آن نه نفر را به من معرفى كن كه آنان كيستند ؟ ندا آمد : أول آنان علي بن
الحسين ، وپسرش محمد ، وپسر أو جعفر ، وپسر أو موسى ، وپسر أو على ، وپسر
أو محمد ، وپسر أو على ، وپسر أو حسن وپسر أو حجت قائم ( عليهم السلام ) است .
إبراهيم گفت : خداى من وسرور من ! أنوار ديگرى كه شمار آنها را كسى جز تو
نمى داند مى بينم كه پيرامون آنان حلقه زده اند ؟ ندا آمد : اى إبراهيم ، آنان شيعيان
آن امامان ، شيعيان أمير مؤمنان علي بن أبي طالب عليه السلام اند . إبراهيم گفت : شيعيان أو از
چه راه شناخته مى شوند ؟ فرمود : به پنجاه ويك ركعت نماز در شبانه روز ، بلند
گفتن بسم الله الرحمن الرحيم ، خواندن قنوت قبل از ركوع وانگشتر در دست
راست كردن . اينجا بود كه إبراهيم گفت : خداوندا ! مرا از شيعيان أمير مؤمنان قرار
هامش
( 1 ) - تفسير برهان 4 / 20 .