كه حكم به نجاست ناصبي در زمان امام باقر وامام صادق عليهما السلام انتشار يافته باشد ،
زيرا بسيارى از احكام پيش از زمان آن دو بزرگوار مخفى بود چنان كه از پاره اى
اخبار وسخنان برخى از نيكان ظاهر مى شود . وسخن درباره خوارج نيز از آنچه
درباره ناصبي گفتيم معلوم مى شود ، زيرا آنان سخت ترين ناصبيانند به علاوة كه
در زيارة جامعه نام مشرك بر آنان اطلاق شده است :
( وهر كه با شما جنگيد مشرك است ) . وخلاصه هيچ چيز روشن تر
وآشكارتر از كفر يزيد نيست كه لعنت خدا بر أو ( وبر هوادارانش ) باد . ( 1 )
17 - ونيز فرموده است : بلكه در شرح المفاتيح آمده است : از بديهيات مذهب
آن است كه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم با منافقان مشورت مى كرد واز آنان دورى نمى جست .
مگر آن كه گفته شود : اين گونه معامله با منافقانى كه اظهار اسلام مى كردند
مخصوص صدر اسلام بوده است . واز همين جا استدلالي كه در كتاب معتبر براي
پاكى عامه آورده ضعيف مى نمايد كه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم از فلان مرد وفلان مرد وفلان
زن وفلان زن دورى نمى جست ، زيرا اگر اين استدلال تمام باشد بر عدم
نجاست ناصبيان نيز دلالت مى كند . پس ناگزير بايد آن را بر مصلحتى حمل نمود
كه عدم تحرز از آنان وامثالشان از ديگر منافقان را ايجاب مى نموده است . . .
البتة نبايد از حكم به طهارت آنان حكم به ثبوت مزيتى براي آنان تو هم
شود ، ما تنها براي برداشتن حرج از مؤمنان حكم به طهارت آنان مى كنيم . ( 2 )
18 - فقيه بزرگوار حاج آقا رضا همداني رحمه الله گويد : گاه حكم به كفر آنان
مشكل مى نمايد ، زيرا دشمنى با أهل بيت عليهم السلام در دولت بنى أمية واختلاط ياران
أئمه عليهم السلام با ناصبيان وخوارج شايع بوده است وپرهيز أئمه عليهم السلام ويارانشان از آنان
هامش
( 1 ) - مصباح الفقيه ، كتاب الطهارة / 334 .
( 2 ) - همان / 334 .