و آنها رانده مىشوند . برخى گويند : يعنى محبوس مىشوند تا اول و آخر آنها از هم گسسته نشوند .
اماميه كه معتقد به صحت رجعت هستند به اين آيه استدلال كردهاند . زيرا آيه مىگويد : از هر امتى گروهى را محشور مىكنيم . معلوم مىشود روزى كه اين گروهها از هر امتى محشور مىشوند ، غير از روز قيامت است . زيرا در مورد روز قيامت مىفرمايد :
« حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً »
( آنها را محشور مىكنيم و احدى از آنها را رها نمىكنيم : كهف 47 ) اخبار بسيارى دلالت دارند بر اينكه خداوند در زمان قيام حضرت مهدى ( ع ) گروهى از آنها كه مردهاند ، زنده مىكند . بعضى از رجعت كنندگان از دوستان و شيعيان مهدى هستند كه ثواب نصرت و كمك او نصيبشان مىشود و بدولت مهدى شاد مىشوند . بعضى ديگر از دشمنانش هستند كه براى گرفته شدن انتقام از ايشان برميگردند تا عذاب دنيا بچشند و بدست شيعيان كشته شوند و از قدرت و شوكت مهدى احساس سرافكندگى و حقارت كنند .
هيچ عاقلى شك ندارد كه اين كار مقدور خداوند متعال است و محال نيست . نظير آن را خداوند در امتهاى گذشته هم انجام داده و قرآن گواه آن است . مثل داستان عزير و غير آن كه در جاى خود ذكر كردهايم .
روايت صحيح از پيامبر عاليقدر است كه : هر چه در بنى اسرائيل روى داده ، در امت من هم روى ميدهد . حتى اگر يكى از آنها داخل خانهء مارمولك شده باشد ، شما هم داخل مىشويد .
با اينهمه گروهى از اماميه آيات و اخبار رجعت را تأويل بردهاند به اينكه مراد بازگشت دولت و امر و نهى است نه بازگشت اشخاص و زنده شدن مردگان . اينان اخبار رجعت را تأويل بردهاند به گمان اينكه رجعت با تكليف منافات دارد .
اما اين مطلب صحيح نيست . زيرا رجعت از كسى سلب اختيار نميكند و چنين نيست كه افراد را به انجام واجبات و ترك محرمات مجبور سازد . همانطورى