درست نيست . زيرا كلام متضمن مذمت بر ترك سجود است و بنا بر اين دلالت بر وجوب سجده دارد . نظير :
« وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمنِ قالُوا وَ مَا الرَّحْمنُ »
( هنگامى كه به آنها گفته مىشود كه براى رحمان سجده كنيد ، گويند : چيست رحمان ؟ : فرقان 60 ) .
الَّذِي يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
: خدايى كه در آسمانها و زمين چيزهايى را خارج مىسازد كه از نظرها مخفى هستند و به همين جهت پيش از آنكه بيرون آورده شوند ، ادراك نميشوند . تمام چيزهايى كه خداوند آنها را از نيستى به هستى مىآورد ، چنينند .
برخى گويند : خبأ به معنى غيب است . يعنى خداوند غيب آسمانها و زمين را ميداند .
برخى گويند : خبأ آسمانها باران و خبأ زمين گياه و درختان است .
وَ يَعْلَمُ ما تُخْفُونَ وَ ما تُعْلِنُونَ
: و خدا به همهء امور آشكار و نهان داناست .
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ
: خدايى كه خداى عرش عظيم است و جز او خدايى نيست .
تا اينجا سخنان هدهد به پايان مىرسد .
ممكن است اين قسمت از سخن هدهد نباشد . بلكه از خود خداوند باشد در ستايش ذات .
عرش تخت شاهى است كه خدا به آن عظمت بخشيده و بر فراز آسمانهاى هفتگانه قرار داده و فرشتگان را در پيرامون آن گماشته و اعمال مردم به عرش برده مىشود و بركات از ناحيهء آن نازل مىشود و بنا بر اين شأنش عظيم است همانطورى كه به عظمت توصيف شده است و از اعظم مخلوقات الهى است .