موصوف سازند . وايشان را والى ومتصرف در أمور خود دانند ، وتبرى آنكه از
دشمنان ايشان بيزار شوند وخود را از ايشان برى سازند . ومذهب امامية آن است
كه اين تولى وتبرى هر يكى جزو ايمانند واگر كسى تولا وتبرى به معنى مذكور
نداشته باشد مؤمن نيست ، واحكام اسلام بر أو جارى نيست .
دلايل ايشان آيات وأحاديث است كه در باب وجوب ولأي حضرت پيغمبر
صلى الله عليه وآله وسلم وأولاد وارد شده . مثل آية ( إنما وليكم الله ورسوله )
وحديث ( من كنت مولاه فعلي مولاه ) ، وحديث : ( اللهم وال من والاه وعاد من عاداه )
وغير آن از اخبار صحاح واخبارى ديگر كه امامية روايت مى كنند اينست مذهب
ايشان . فاما آنكه تعيين نمايدكه اين جماعت اعدأ ، كه تبرا از ايشان جزو ايمانست ،
چه كسانند وكيانند به اتفاق ، أصلا جز ايمان نيست ، واگر كسى تبرا از اعدأ كند
وتعيين هيچ عدو نكند أصلا در ايمان أو خللى نيست ودر اين مقدمه هيچ نزاعي
ميان امامية نيست .
واما هل سنت برآنند كه تولاى حضرت پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلم وآل ،
واجب است بربنده وتبرى از دشمنان أو فرض عين بر هر مؤمني ، وهر كه ايشان را
والى ومتصرف أمور خود نداند واعتقاد نكند مؤمن نيست وهر كه از دشمنان
ايشان تبرى نكند وبيزار نگردد نه از جمله مؤمنانست . ودليل بر آنكه محبت
حضرت پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلم واجب است ، وبى آن ايمان تمام نيست
آنست كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمود : ( لا يؤمن أحدكم حتى
أكون [ أحب اليه من ] والده وولده والناس أجميعن ) . پس ثابت شد كه ايمان بي
محبت آن حضرت صلى الله عليه وآله وسلم تمام نيست ومحبت گاهى محقق شود
كه محبوبان محبوب را ، محبوب شمارند ودشمنان محبوب را ، دشمن خود دانند .
وشك نيز نيست كه حضرت على وأئمة اثنا عشر [ عليهم السلام ] محبوبان حضرت
پيغمبر كه آن جزو ايمان است محقق شود ، محبت ايشان جزو ايمان باشد .
و
شرح إحقاق الحق — صفحة 166
مساهمون: السيد شهاب الدين المرعشي النجفي
ص١٦٦