آنها را ميداند .
بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ
: اما آنها از سخن اول خود كه قرآن را سحر ميدانستند برگشته ، گفتند : خوابهاى پريشان است .
بَلِ افْتَراهُ
: ديگر باره گفتند : افترايى است كه خود او مىسازد .
بَلْ هُوَ شاعِرٌ
: ديگر باره گفتند : او شاعر است .
اشخاص متحير همينطورند و مرتباً تغيير نظر ميدهند . منكران قرآن نيز متحير بودند كه چه بگويند ؟ گاه ميگفتند : سحر است و گاه مىگفتند : شعر است و گاه ميگفتند : خواب پريشان است و اين خود تناقض گويى است .
فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ كَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ
: بايد آيت و معجزى آشكار كه خاص و عام آن را بفهمند براى ما بياورد و اين كارى است كه انبياى پيشين هم كردهاند .
دلالت :
ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ
: دلالت بر حدوث قرآن دارد . زيرا منظور از ذكر ، قرآن است . دليل آن اين آيه است :
« هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ »
( انبياء 21 ) اين است ذكر و قرآنى مبارك كه نازل كردهايم . و اين آيه :
« إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ »
( حجر 9 ) ما قرآن را نازل كردهايم و ما حافظ آنيم .