[ سوره الكهف ( 18 ) : آيات 25 تا 27 ]
وَ لَبِثُوا فِي كَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَ ازْدَادُوا تِسْعاً ( 25 ) قُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما لَبِثُوا لَهُ غَيْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَبْصِرْ بِهِ وَ أَسْمِعْ ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَداً ( 26 ) وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنْ كِتابِ رَبِّكَ لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً ( 27 )
ترجمه :
آنها در غارشان سيصد سال به سر بردند و نه سال بر آن افزودند ، بگو : خداوند داناتر است كه آنها چه مدت بسر بردند . علم غيب آسمانها و زمين ، ويژهء اوست . عجب خداى بينا و شنوايى است ! جز او دوستى ندارند و هيچكس را در حكم شريك خود نمىسازد . از كتاب پروردگارت آنچه بر تو نازل شده است ، بخوان . كلمات او را تغيير دهندهاى نيست و هرگز جز او پناهى نخواهى يافت .
قرائت :
ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ
: كوفيان - بجز عاصم - « مائة » را اضافه به « سنين » و ديگران « مائة » را به تنوين خواندهاند .
بديهى است كه « سنين » تميز است براى « مائة » لكن اضافهء « مائة » به « سنين » جايز نيست ، زيرا بقول ابو الحسن « مائة سنين » به اضافه ، در ميان عرب معمول نيست .