اعراب :
هذا فِراقُ بَيْنِي وَ بَيْنِكَ : تكرار بين براى تأكيد است . يعنى « هذا فراق بيننا » . مساكين : غير منصرف است . رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ : نصب آن به تقدير فعل محذوف است . يعنى « فعلنا ذلك للرحمة » در اين صورت مفعول لاجله است و ممكن است مفعول مطلق باشد .
مقصود :
قالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَها فَلا تُصاحِبْنِي : موسى در جواب خضر گفت : اگر بعد از اين در بارهء چيزى از تو سؤال و اعتراض كنم ، نگذار كه با تو رفاقت كنم . قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْراً : در صورتى كه باز هم اعتراض كنم ، تو معذور خواهى بود و همانطورى كه گفتى : من نميتوانم در برابر كارهاى تو صبر داشته باشم . در روايت است كه پيامبر گرامى اسلام ، اين آيه را تلاوت كرد و فرمود : پيامبر خدا ، موسى حيا كرد . اگر صبر كرده بود ، هزار كار عجيب از خضر مشاهده مىكرد . فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا أَتَيا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما : سپس به راه افتادند تا اينكه - بقول ابن عباس - به انطاكيه رسيدند . ابن سيرين و محمد ابن كعب گويند : به ايله رسيدند . برخى گفتهاند : بيك شهر ساحلى بنام ناصره رسيدند . علت اينكه مسيحيان را « نصارى » گفتهاند ، بخاطر انتساب به همين شهر است . اين قول از امام صادق ( ع ) روايت شده است . بهر صورت ، از مردم شهر طلب غذا كردند و آنها از اينكه اين دو مسافر خسته را به مهمانى بپذيرند ، خوددارى كردند ، ابى بن كعب از پيامبر گرامى اسلام روايت كرده است كه : مردم قريه ، مردمى پست و تنگ - نظر بودند ، از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه مردم قريه ، از مهمانى كردن موسى و خضر خوددارى كردند و تا روز قيامت هم كسى را مهمانى نخواهند كرد . فَوَجَدا فِيها جِداراً يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ : در آنجا ديوارى را مشاهده كردند كه در شرف خراب شدن بود . بديهى است كه ديوار داراى تصميم و اراده نيست . بنا بر اين تعبير « يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ » مجازى و تشبيه به كسى است كه تصميم دارد كارى را به زودى