در مثل است كه : « أبرّ من النسر » يعنى : از باز شكارى نيكوتر و فرمانبردارتر است . مىگويند : مقصود اين است كه جوجهء باز وقتى كه بزرگ مىشود و هنوز به پرواز در نيامده ، به جوجههاى كوچكتر از خود غذا مىدهد ، هم چنان كه پدر و مادر به او غذا مىدادند .
وَ لا تَنْهَرْهُما
: و آنها را با درشتى و فرياد ، مرنجان . برخى گويند : يعنى : هر چه از تو خواستند ، به آنها بده و خوددارى نكن . مثل :
وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ
( الضحى 10 :
سائل را محروم نكن ) .
وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً
: و با آنها با نرمى و لطف و مهربانى سخن بگو و سخن لغو و زشت ، در برابر آنها بر زبان نياور و از اين راه ، آنها را گرامى بدار . در حقيقت ، گفتار پسنديده و گرامى ، دليل گرامى بودن كسى است كه انسان با او سخن مىگويد .
سعيد بن مسيب گويد :
- يعنى : در حضور ايشان مثل بندهء گنهكار ، در برابر سرورى درشتخو ، سخن بگو .
وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ
: در برابر آنها هر چه مىتوانى از لحاظ گفتار و كردار ، فروتنى و كوچكى كن . منظور از « ذل » خوارى نيست ، بلكه نرمى و تواضع است . تعبير گشودن پر و بال تواضع و نرمخويى ، در برابر پدر و مادر ، تشبيهى است كه : مرغى را بخاطر مىآورد كه پر و بال خود را مىگشايد و جوجههاى خود را در زير آن پناه مىدهد . خداوند بزرگ مىفرمايد : پدر و مادر را در زير پر و بال احسان و محبت خويش ، پناه ده ، همانطورى كه آنها در دوران كودكى تو ، پر و بال محبت خود را بر سر تو گشودند و ترا بزرگ كردند . عرب ، هر گاه بخواهد كسى را توصيف كند كه در برابر پدر و مادر ، نرمخو و مهربان است ، مىگويد : « او خافض الجناح است » .
امام صادق ( ع ) فرمود :
- يعنى : جز با مهربانى و دلسوزى به آنها نگاه نكن و صداى خود را بلندتر از صداى آنها نگردان و دستت را بالاى دست آنها قرار نده و از جلو آنها راه نرو .