نشود . البته اين مطلب ، در صورتى صحيح است كه - بنا بگفتهء بعضى - امور عقلى و شرعى را بتوانيم از يكديگر جدا كنيم .
وانگهى گروهى از محققان گويند : اگر چه كيفر ، در برابر اين امور ، جايز است ، ليكن خداوند پيش از ارسال پيامبران ، از راه فضل و كرم و احسان ، كسى را در برابر ترك امور عقلى كيفر نمىدهد .
خلاصه اينكه : خداوند پيش از فرستادن پيامبران كسى را كيفر نمىدهد ، بلكه بايد پيامبران بيايند و حقايق را براى مردم روشن كنند و آنچه را مردم با عقل خود تشخيص مىدهند ، به سمع آنها برسانند ، تا اعتقاد آنها كامل شود و شك و ترديد از ميان برود .
اين آيه ، همين مطلب را بيان مىكند . از آيه برنمىآيد كه : اگر خداوند پيامبرى نفرستاد ، نيكو نيست كه مردم بدكار را كيفر دهد ، مگر اينكه فرض كنيم كه در بعثت پيامبر ، لطفى است ، زيرا در اين صورت ، سزاوار نيست كه خداوند كسى را عقاب كند ، مگر اينكه لطف خود را - بوسيلهء بعثت پيامبر - شامل حال او گرداند و عذر او را بدينوسيله ، قطع كند .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 105
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص١٠٥