بيان آيه 143
قرائت :
دكا : كوفيان - بجز عاصم - در اينجا و در سورهء كهف به مد و ديگران در هر دو جا بقصر و تنوين خواندهاند . عاصم نيز در سورهء كهف بمد خوانده است .
دك : به معناى كوبيده و دكاءِ تپهاى است كه فروتر از كوه و برتر از زمين باشد .
لغت :
تجلى : ظهور ، اعم از اينكه بدلالت باشد يا به آشكار شدن .
مقصود :
اكنون در پيرامون داستان ميقات مىفرمايد :
وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِيقاتِنا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ قالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ
: موسى به جايگاهى كه براى او تعيين كرده بوديم ، آمد ، تا با او سخن گوييم و تورات را بر او نازل كنيم . ممكن است منظور از « ميقات » زمانى باشد كه خداوند تعيين كرده بود كه موسى به آنجا رود ، زيرا لفظ ميقات هم براى زمان به كار مىرود و هم براى مكان .
بهر صورت ، خداوند در آنجا بدون واسطه ، با موسى سخن گفت . در اينجا تعيين نكرده است كه كلام خدا را از كجا شنيد ، لكن در جاهاى ديگر گفته است كه از درخت شنيد .
بنا بر اين درخت ، محل خروج صدا بود . زيرا صدا عرض است و بايد قائم به جسم باشد . برخى گفتهاند : در اينجا خداوند صدا را از ابر به گوش موسى رسانيد ، موسى از فرصت استفاده كرد و گفت : خدايا خود را به من بنماى تا ترا بنگرم . علما در بارهء علت اين درخواست ، اختلاف كردهاند ، زيرا موسى مىدانست كه خدا را نمىتوان بوسيلهء حواس رؤيت كرد . اقوال علما از اينقرار است :