فَذَرُوها تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
:
بگذاريد شتر خدا در زمين خدا بچرد و به او صدمهاى نرسانيد كه گرفتار عذابى دردناك خواهيد شد .
وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ عادٍ
: نعمتهاى خدا را به ياد آوريد كه پس از قوم عاد شما را وارث اين سرزمين كرد و در آن متمكن ساخت .
وَ بَوَّأَكُمْ فِي الْأَرْضِ
: و براى شما خانهها و مساكنى در آن قرار داد تا در آنها مأوى گزينيد .
تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِها قُصُوراً وَ تَنْحِتُونَ الْجِبالَ بُيُوتاً
: در بيابانهاى آن خانهها و قصرها و ويلاهاى تابستانى مىسازيد و در كوهها منزل درست مىكنيد .
ابن عباس گويد : براى تابستان در بيابان خانه درست مىكردند و براى زمستان از كوه خانه مىتراشيدند تا جاى آنها محكمتر و گرمتر باشد . گويند : نظر به اينكه عمر آنها طولانى بود ، ناچار بودند ، از كوه خانه در آورند كه دوام بيشترى داشته باشد .
وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ
: در روى زمين فساد و آشوب نكنيد .
قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ
: آنان كه دچار كبر و نخوت شده بودند ، به افراد مؤمن كه ضعيف و ناتوان بودند ، مىگفتند : آيا شما يقين داريد كه صالح فرستاده خداست ؟
قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ
: پاسخ مىدادند : ما ايمان داريم كه آنچه بسوى او فرستاده مىشود از جانب خداست .
قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا بِالَّذِي آمَنْتُمْ بِهِ كافِرُونَ
: در جواب مىگفتند :
ولى ما به آنچه شما اعتقاد داريد كافريم .
فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ
: سرانجام شتر را نحر كردند و فرمان خدا را زير پا گذاشتند .
وَ قالُوا يا صالِحُ ائْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ
: گفتند : اى صالح